Author: Petrus van der Merwe

18 – 24 Maart 2013

Posted on by Petrus van der Merwe

Die week verloop op normaal as daar so iets is. Woensdagaand se ‘Home Group’ was hier by ons. Een van die ouens hier se pa het kom kuier en hy is ‘n ‘pastor’ in Engeland, hy het Sondag gepreek en ook die ‘preek’ of leer gedeelte by ‘Home Group’ gehanteer. Moet sê dit was baie gaaf, bedoelende vir ons om aan te hoor. Sy preek die Sondag het meer om die lyf gehad as wat ons meestal hier kry. Woensdagaand het hy ons herhinner om te onthou waarom ons hier is en nie in die daagliks dinge verstrengel te raak nie, maar om gereeld terug te kyk en te onthou wat ons roeping is.
Ouma was Donderdagmiddag weer saam op Hospitaalbesoek, hul was na die ortopediese saal, waar almal omtrent skouer operasies gehad het. Daar was ook heel party mense met brandwonde.
Ouma vertel dat die suster, 2 verpleegsters en iemand wat medisyne uitgedeel het gestaan en kyk het hoe een pasiënt, wie se een been en teenoorgestelde hand ge-opereer was, op sy boude aan gesukkel het toilet toe en dat niemand hom kom help het of ’n rolstoel gebring het nie. Sy sê dat dit ontstellend was om te sien.
Hier was hierdie week so 12 besoekers van ’n groep van Potchefstroom, wat ’n jaar vir Chrustus doen, Koreane van Amerika,’n meisie van Duitsland en ’n Portugees wat in Londen bly en in Suid-Afrika gewoon het tot hy 13 jaar oud was.( Dis nogal snaaks, hy koop alles wat hy as kind in Suid-Afrika geken het, maar nie in Londen kan kry nie. So waardeer jul Eet-Sum-More, Romary Creams, NikNaks ens.)
Vrydagaand is ons saam na ’n Gospel-konsert, Som de Ceu (songs of heaven), van Daniel Alencar. Hy is ’n sanger van Brasilië. Dit was gratis en hulle het opnames gemaak vir DVD en CD. Altwee die busse met 30 sitplekke elk, is hier weg stad toe na die Teatre Scala. Met die vertrek, terwyl ons in die bus sit en wag dat almal inklim, kom ons agter hier is ’n groot stryery aan die gang, dis toe een van die weduwees wat hier bly, wat saam wil gaan, met ’n groot blou emmer, en nie een van die bestuurders wil haar in sy bus laat ry nie, want sy word karsiek. Sy moes toe maar agter bly, met emmer en al!
Die teater moes ’n baie mooi plek gewees het, maar is soos meeste van die ou geboue afgeleef en het dringend herstel werk nodig. Dit lyk of die dak lek, daar is oral kolle en gate in die plafon, die sitplekke is nog met leer oorgetrek en kan doen met ’n goeie opstop. Wanneer die gehoor opgesweep word en begin spring beweeg die hele houtvloer onder ons afgesien van die vibrasie van die musiek, Alta het gebid dat die vloer moet hou, want as dit padgee onder ons, hoe ver gaan ons val? Die verhoog was met swart doeke getooi met droë takke waarop hulle fokus-ligte gegooi het en hulle het die ligte met verskillende kleure afgewissel. Dit het mooi gelyk en mens die gehawendheid van die saal laat miskyk. Hulle het ons kort-kort verblind (spreiligte) om skote van die gehoor te neem (as julle sy nuwe DVD koop sal julle ons dalk daarop sien, dis die twee wat in die middel oopbek staan en die gedoente gadeslaan). Ja, jul sal ook sê, jul kan dit nie glo nie, ons gaan na ’n blêrende konsert waarvan ons nie ’n woord verstaan nie! Is nogal vir ons ook snaaks, maar nou ja, ons was daar en dit was ’n interessante aand uit. Daar was ook Mosambiekers wat tussenin gesing het om die ander ’n ruskans te gee. Hulle het in Shangaan gesing en die woorde in Portugees en Engels op die skerm gegooi. In een lied het hulle van een reël ’n hele liedjie gemaak deur dit te herhaal en te herhaal, ’n tweede het net twee reëls gehad. Dit laat ons besef  hoe min ons in SA van die ander kulture weet, ek onthou dat hulle musiek altyd vir my eentonig geklink het, maar ons nooit werklik die kontak gehad het, soos wat ons nou met die Shangaan kultuur hier het nie.
Daniel Alencar het ook ’n getuienis oor wat die Here gedoen het met die swangerskap en geboorte van hulle kind, sy is nou so amper 2 jaar oud. Dit was alles in Portugees en Pastoor Nico het in die bus oppad terug vir ons die storie vertel, so dit is tweedehands. Toe Daniel se vrou 6 maande swanger was het die dokters hulle meegedeel dat haar lewe ingevaar is en dat hulle die baba moet verwyder om die vrou se lewe te red. Hulle het die Here in gebed gevra wat om te doen en ook baie mense via sms en internet gevra om saam te bid. Die baba  is toe op 6 maande gebore. Terwyl die baba in die broeikas was met asemhalings probleme het sy een keer al hoe moeliker begin asemhaal, hulle het weer dringend versoeke uitgestuur vir gebed dat sy weer moes begin sterker asemhaal. Dit het gebeur maar sy kon nie alleen asemhaal nie, daar is weer gebid dat sy moes begin om alleen asem te haal en dat daar nie breinskade moet wees nie. Een dag het die alarms afgegaan en almal het gedink sy is dood, maar toe hulle by haar kom was die suurstofpype uit haar neus en het sy op haar eie asem gehaal. Sy was 2 maande in die hospitaal en hulle sê daar is geen breinskade nie.
Met die terug kom is dit so tienuur die aand, en kon ons nie glo hoeveel mense nog opstraat was wat wag vir Taxi’s nie. Daar is tot nog stalletjies langs die pad oop. Mens kom tot nog brood kry by ‘Bread corner’.
Saterdag was ’n rustige dag en party van die seuns was al vroeg hier en het rustig gespeel. Ons moes hul later wegstuur en die hek sluit, sodat ons ’n middagslappie kon probeer in pas, Dit het toe nie gewerk nie, want die groter seuns het besluit om sokker in die pad tussen die huis en skool te speel. Saterdagaand het ons ’n ‘prayer and worship’ by die ‘prayer room’ gehad (die’prayer room’ is deel van ons huis, maar darem afgeskort met ’n eie ingang) Dit was hoofsaaklik die besoekers (westerlinge) wat teenwoordig was, daar was drie kitare en ’n drom en elkeen kon sing, bid, in- en uitgaan soos hulle wou. Wat steeds vir ons opval (ook wanneer net die sengelinge alleen saam worship) en nog moeilik gesluk word, is die enkele frases van ’n lied wat oor en oor, tot 10 keer, herhaal word. Ook die manier waarop die ‘worship’ liedere gesing word, is nie vrolik en prysend nie, dit is eerder klaagliederig, al is die woorde vrolik. So julle Doppers moet nie klaag oor verandering en aanpassing nie. Ons geniet dit steeds en is oop vir die aanpassings, solank dit wat hoofsake is, skiftuurlik regverdig kan word.(dankie Francois vir jou opvoeding om die onderskeid te kan maak.)
Sondag was ook rustig, Catherine het Saterdag ’n hele hoender gaargemaak, wat op die ou einde te veel was en nie vir haar lekker genoeg gesmaak het nie. Sy het dit Sondag-middag gebring en ons het dit bietjie opgekikker en saam met haar ge-eet. Ons het die seuns Sondagaand gaan haal om DVD by ons te kyk wat vir hulle spesiaal is. Ons kom net agter dat die taal ’n probleem is omdat ons nie behoorlik met hulle kan kommunikeer nie, maar ons werk daaraan net die die brein kan nie meer so lekker memoriseer nie.

Foto’s

Die verhoog gedurende die optrede
Die spannetjie baba’s waar Alta betrokke is



11 – 17 Maart 2013

Posted on by Petrus van der Merwe

Hierdie week is daar nie baie oor die sendingstasie nie, dit gaan meer oor die kinders se kuier en dinge wat ons van Mosambiek gesien het.
Dit was ’n lekker bedrywige week, met die kinders en kleinkinders wat kom kuier het, saam met alles waarvoor ons hier ook verantwoordelik is. Maandag het die gewone gang gegaan, skoonseun se rekenaarkennis is gebruik met probleme, en Dinsdag is ons met die bus dorp toe, wat die kleinkinders baie geniet het. Woensdagaand is die kinders saam “home group” toe en almal het die kleinkinders “adore”. Hulle oë het groot gerek, wanneer hulle met die oudste een praat en sy hul in Afrikaans geantwoord het.
O ja. Die seuns het hulle nogal gedra met die kinders hier, ons het vir hulle klei gemaak en die het hulle nogal goed besig gehou, maar om eierdoppe, lensies en rys te plak met kouelym, was net bo-kant hul vuurmaakplek.
Donderdag was ons Macaneta-eiland toe. Dis nou by die see, so 30km noord vanaf Zimpeto, om daar te kom, moes ons met kar en al tot op die veerboot ry om oor die rivier te kom. Dit is ’n eiland omdat die Nkomatirivier hierdie gedeelte heeltemal afsonder van die res van die vatseland. Aan die anderkant het ons, op ’n hobbelrige geboude pad tussen moerasse deur gery. Naby die see het ons deur die sand geploeg na verskillende vakansie-oorde. Hulle is lekker duur maar die fasiliteite is goed. ‘n Hamburger by een van die plekke kos R100 en ’n blikkie Coke R20. By die oord Tan’n Bietjie het ons eenkant geparkeer en ’n ruk op die strand deurgebring, waar die kinders in die vlakwater gespeel het. Dit is interresant dat daar nie naastenby die golwe is wat ons langs die Suid Afrikaanse kus kry nie, daar is so kleinerige twee golwe op ’n slag.
Daar het ons gesien hoe hulle visvang. Hulle stuur sulke klein skuite met nette see in en dan trek hul die nette van die land af in. Die nette het lang toue aan wat van die land af ingetrek word deur ’n groepie van so 17, jong mans en vroue, party met babas op die rug in ‘n “kapalana”. Die toue word sorgvuldig  opgerol soos hul vorder en as jou tou op is, hol jy see toe en begin weer vandaar af trek. Wanneer die net eindelik op die strand is begin die uitsorteer en vissies uit die net gehaal waar hul vas sit, party gooi dit wat hul nie gebruik nie net daar neer, maar ander gooi darem verder dat die golwe hul weer in vat see toe. Oral op die strand lê hopies jellievisse en klein vissies wat hul blykbaar nie eet nie en die wat reeds dood in die net was. En hier is nie eers seemeeue nie, het op die hele gebied net 2 gesien. (’n Kapalana is so ‘n 2 meter stuk lap met redelik kenmerkende patrone, wat die vroue om hul heupe dra of baba’s in dra of ook as kopdoeke. Dit word ook vir skadu gebruik, mens sien dit ook by straatverkopers waar dit as beskutting van son en wind gebruik word.)
Onder is foto’s en wat ons nie vooraf vertel is nie, is dat die veerboot gereeld breek en as jy op die eiland is gaan jy vir 3-4 dae daar moet wag tot die veerboot weer herstel is.

Veerboot
Op die veerboot
Strand met vissersnet in die voorgrond

Vissers

Vissers wat ‘n net uittrek

Die golwe

4 – 10 Maart 2013

Posted on by Petrus van der Merwe

Ons het ’n rustige kort week op Iris Zimpeto gehad en is Donderdagoggend 7uur hier weg Suid-Afrika toe. Waar dit ’n besige 3 dae was, voordat ons Sondag terug gekom het. Ons het dokters, voorskrifte, oog- en ore-afsprake gehad en ander sendelinge saam geneem om hulle visums  reg te kry vir die volgende 3 maande. En daar is ook aankope vir Iris gedoen. Sondag was dit die optog terug. Dis pak en pak, aan alles wat gekoop is en ons kinders en kleinkinders is ook saam met ons, ons eerste besoekers!

Verdere inligting oor die kinders:
Casimiro is redelik rustig en vriendelike seun, hy hou daarvan om boeke deur te blaai en is een van die eerstes om besoekers aan te hang, hy stel veral belang in hul kameras, selfone en rekenaars. Hy het ook ’n broer hier in die sentrum.
Shelton is bietjie wispelturig, een oomblik vriendelik en net die volgende is hy moeilik en onhanteerbaar. Hy kan ook heel dierbaar wees. Sy ouma besoek hom en sy suster gereeld, beide sy ouers is dood en die ouma sorg vir al haar kinders se kinders, maar kon nie met die twee jongstes se gesondheids probleme by hou nie.
Paulo is die moeiliker een van die groepie, hy hou meer daarvan om op sy eie te speel en trek gou terug, maar sal uit die bloute opdaag by die huis, of as ons by hom verby loop, kom hy en gee ons ’n drukkie.
Dit dan die seuns en ons sal dit waardeer indien julle bereid sal wees om gereeld vir een te bid.

25 Februarie – 3 Maart 2013

Posted on by Petrus van der Merwe

Dit was ’n redelik rustige week. Ons het almal so deur die week  ’n maagaandoening gehad.
Die seuns was ook minder iesiegrimmig, miskien begin ons mekaar nou beter verstaan en besef party ten minste, dat ons nie vir hulle manipulasie gaan val nie.
Cellia (die Brasiliaanse pastoortjie) het Ouma opgekommandeer om te help met die tuin. Dit vorder goed, maar die seuns wat in die tuin werk weet maar min.
Donderdag was Ouma weer uit op hospitaalbesoek en hulle was kinderhospitaal toe. Op een van die beddens het die ma so vas geslaap dat toe hul haar wakker maak, soek sy na die kind, wat self afgeklim het en op die vloer gaan slaap het.
Vrydagoggend het hier ’n vinnige bui, goeie reën geval en is die hitte bietjie gebreek.
Aangesien ons nie juis nuus het nie, kan ons dalk bietjie meer vertel van die seuns. Ons het gewonder of  daar nie mense is wat vir hulle wil bid nie. Meeste van hulle het glad nie ouers nie en ons weet ook nie of hulle Christene is nie. Laat weet asseblief indien julle sou kans sien om  vir een van hulle te bid. (klik op ‘comment’ om te antwoord en voorsien ook julle epos-adres). Ons sal terug antwoord met ’n foto en meer inligting stuur oor ’n kind. (Daar is een wat ons dink baie soos Kerneels is en dat hy hom baie goed sal verstaan.)
Die kinders is soos in Suid-Afrika sommer ’n geboortedatum gegee. Meeste van hulle se ouers kon as gevolg van die Vryheidsoorlog nie skool gaan nie en kan nie lees nie. Dus is kinders sommer net ’n geboortedatum gegee en is dit dus selde reg.
Samo se verjaarsdag. Hy verjaar eintlik eers Sondag, maar ons het die verjaarsdag Saterdag gevier. Samo en Alta het Saterdagoggend kolwyntjies gebak en ons het hom winkels toe gevat om vir hom skoene te koop. Hulle kom baie min in winkels, maar hy het hom baie goed gedra en sy hande tuis gehou. Die partytjie was ook indrukwekkend, hulle het eers vir hom gesing en daarna vir hom gebid. Onder is foto’s van die partytjie.
Samo is ’n aangename intellegente kind, met ’n positiewe geaardheid. Is baie opgewonde en volhardend rondom sy verjaarsdag en wat hy wil hê.  
Paulo Lois is die kleinste, fisies van die klompie. Baie rustige kind wat graag teken en nogal ’n unike styl het.
Alito is die ander kunstenaar, hy is sommer vies as ons hul ander kunsvlyt aktiwiteite laat doen as teken.
Alfeu is fisies die grootste en waarskynlik ook die oudste. Hy verstaan so half en half Engels en vertaal op sy manier vir die ander. Hy is baie “loud” en alles wat hy sê, word oorverdowend gedoen. Nou moet ek by sê, hulle word geleer om bv. die tafelgebed uit te skree, soos ons by ons skoolsport liedjies en krete sou skree. Hy is ook gedurig besig om ritme op alles en met alles uit te timmer. Maar hy is ook die een wat omsien na kleiner kindertjies en veral die gestremdes.
Volgende week inligting oor die res.
Sondag ontmoet ons ’n span van SA wat ’n Iris Minitry, met die naam Footprints, in Johannesburg (naby Laseria) bedryf. Dit is blykbaar soortgelyk aan wat hier op Zimpeto gebeur. Julle kan gaan kyk op http://www.irismin.co.za/ en http://www.footprintsplay.co.za/
ns. Ons sien daar is mense van buite Suid Afrika wat die blog gelees het, indien julle dit volg laat ons asseblief weet wie julle is. Druk ‘Comment’ en gesels met ons. Die van binne SA is ook welkom om te gesels.

Sam
Sam meng koekdeeg

Gebed vir Sam

Die feesmaal

18-24 Februarie 2013

Posted on by Petrus van der Merwe

Maandag is die gewone bedrywighede, niks uitstaande nie. Ouma brei en een van die seuns wil ook, maar sukkel en Alta wys hulle hoe om vingerbrei te doen. Petrus vind Maandag uit dat werks-etiek hier in Mosambiek net soos in SA is, alle nuwe stelsels wat ingestel is, word doodeenvoudig omseil en die bestuurder vermy om stappe te neem en Petrus het nog nie uitvoerende magte gekry om self te kan optree nie.
Dinsdag is weer Shoprite toe met die bus vir aankope vir die babas. Wat ’n interessante rit, ons gesels met een van die besoekers en vind uit presies wat hy in Engeland doen. Hy werk vir sy kerk en doen ook speel-terrapie en ons gryp dadelik die geleentheid aan en vra om ons meer daarvan te vertel. Hy het reëlings vir die aand en ons moet met die kinders besig wees en ons reël dat hy die aand na hul terug is van die straatuitreik met ons gesels en so word ons toe ook bietjie slimmer. Deel van die gesprek op die bus was ook oor vingerbrei en die aand wys Alta toe gou vir die vrou wat daaroor gevra het. Op die ou end sit drie volwassennes en vingertjie-brei en is net so opgewonde daaroor as die kinders en dit 10:30 in die aand. Ons vind dit baie snaaks!
Woensdag begin nogal erg, Alta loop om klere, wat reggemaak is, vir die seuns te gee voordat hulle eetsaal toe gaan, want vandaar gaan hulle direk skool toe. Daar aangekom is dit ’n geskree van ’n ander wêreld, die een seun weier om die vuil hemp wat hy aan het, uit te trek en ’n skone aan te trek. Hulle trek gewoonlik hul skoolhemde bo-oor ’n T-hemp aan. Ons kry hom naderhand sover om die skoolhemp aan te trek en eetsaal toe te loop. By die eetsaal keer ’n ander kind hom voor en eis sy plakkies(skoeisel) terug, ek sien toe eers dat hy nie sy eie aan het nie en die seun wys hom waar hy syne gelos het. Ons moes die wat hy aan het vir hom uittrek en sy eie aantrek, hy het geen samewerking gegee nie. Vanmiddag kom hulle so stuk-stuk aan en elkeen trek in sy eie rigting en dit is chaos. Dieselfde seun van die oggend is ontevrede omdat hy nie sy sin kry nie en wil net loop, Petrus kom om die hoek en keer hom voor en bring hom terug. Hy stoei en sit dieselfde gesanik as die oggend op, glad nie tevrede om vasgevat te word nie. Hy gaan so aan, dat die buurvrou naderhand oor die heining vra of alles reg is en ons het nie regtig ’n benul waaroor al die geskree is nie en hou hom net vas om hom te kalmeer en te keer dat hy nie pad vat nie, het nie baie suksesvol gevoel nie. ’n Ander een is ook naderhand aan die skree en wil nie dat ons naby hom kom nie.
Tussen deur gaan die ander aan met hul gom en sand projekies, alles is vol sand en gom, tot die badkamer. Wat ’n middag! Ons stuur hulle camerada toe, maar ’n paar bly agter, tot dit tyd vir stort is. Ons is nog besig met ’n paar ding, onderandere is Petrus besig om die Kia te was toe die een wat die meeste geskree het saam met ’n ander een terug is en hulle help kar was, hulle loop eers toe dit tyd is om eetsaal toe te gaan. Ons kan asem skep en stort self en eet ook voor ‘home group’. Terwyl ons nog eet, kom een om die hoek loer en nie lank nie en 5 van hulle is hier onderandere weer die een wat die middag so ’n geskree opgesit het. So dit wil nie voorkom of ons te streng was of verkeerd opgetree het nie, hulle kom weer terug. Ons besef ons het baie meer geduld nou as ’n klompie jare terug.
Walter wat die IT hanteer wil dit nie meer doen nie en gaan vir ’n maand huis toe. In ’n gesprek met een van die leiers meld Petrus dat hy dalk sal kan help. Kort daarna (Maandag) ontvang hy ’n epos vanaf Zimpeto se direkteur, wat tans op vakansie is, dat as hy daarin belangstel om te help moet hy net eers kyk of hy nie te veel aanvat nie en dat hy daaroor bid vir leiding. Woensdag-middag daag Walter hier by die huis op om te hoor of Petrus by hom Dondermiddag sal kan uitkom, sodat hy kan begin om Petrus te wys wat alles by IT aangaan, die besluit is uit Petrus se hande gevat.
Woensdagaand is dit weer Homegroup en Wendy hanteer Neh.4 met ons, in opvolg van ons vorige hantering 4 weke gelede. Dit gaan oor Israel wat die mure van Jerusalem moes herbou met die gereedskap in een hand en ’n wapen in die ander hand. Sy gee vir ons 8 wapens uit die Skrif wat ons hier in Zimpeto kan gebruik: Visie om altyd te onthou (hoekom het ons hierheen gekom); Eenheidtussen ons sendelinge, uit verskillende nasies en kulture, wat hier in ’n klein ruimte saam moet werk wat verder onderverdeel word in  vergewingsgesindheiden eerbied vir mekaar; Aanvaarding van gebeure om vrede te kan ervaar; Lofprysing aan God; die Bybel, verklaar dit, praat dit, kou daaraan en bid uit dit; Rus, verdeel in fisiese, emosionele en geestelike rus; jou Gawes, Vrugte van die Gees en Wapenrustingvan God; laaste die Waarheid wie ons is volgens die skrif. Verder is Petrus baie gelukkig met Homegroup, daar is soos met die kleingroep altyd koek.

Donderdag is die seuns weer die gehoorsaamheid self en Ma-Nellie is hospitaaluitreik toe. Daar is op onthoud, daar word na tolke gesoek om saam te gaan en hulle het nie die brief van die pastoor om in te handig by die hospitaal nie. Hulle word net tydens besoekure toegelaat en dis half vier toe hulle hier weg is en moet toe nog die brief by die pastoor langs die pad kry. By die hospitaal aangekom is daar net tyd om by een saal per groep (kon 2goepies maak) aan te doen. By die saal waar Ma-Nellie hulle is is daar 4 pasiënte, 1 sê dat hy reeds ’n kind van die Here is en gereeld kerk toe gaan, maar die ander 3 neem die besluit en maak Jesus deel van hulle lewens na daar virhulle gebid is. Wat ’n seëning en dit nadat die duiwel hard probeer het om hulle daar weg te hou!

Vrydag gaan normaal aan en so 16:30 dring Alta daarop aan dat ons ’n ent gaan ry sodat sy van haar frustrasies ontslae kan raak. Ons vat die pad noord na Xia Xai, ’n mens spreek dit Shai Shai uit, se rigting. Ons ry tot by Marracuene en gaan soek die pont waarmee jy oor die rivier gaan om by Macanetastrand uit te kom. Dit is die naaste skoon strand waar ’n mens dit kan waag om te swem. Die plan is om in Maart wanneer Alta en Clare (Clare is betrokke met uitreike en John is die Onderhoudsbestuurder met ook ’n lekker humorsin, hulle is van Wales af) af is, ’n bietjie soontoe te gaan vir die dag.

Saterdag en Sondag is rustig met die kinders wat so 2-2 kort-kort hier opdaag en dat ons die hek moet sluit wanneer ons ’n bietjie wil slaap of alleen wil wees om ’n vleisie te kan braai. Hierdie keer was niemand uitgenooi om saam te braai nie, want Ma Nellie het sjokoladepoeding gemaak en Petrus deel dit nie graag met ander nie. 


Onder is foto’s van die rivier en pont, ’n foto van hoe hier steiers gebou word en vir die wat van steiers en hulle oprigting  weet sal dit asemrowend wees, foto’s van ons spannetjie (die een met die hemp met die horisontale strepe en rooi broek is Agostinho wat terug huistoe is) en ’n inwoner wat ons hier by ons huis ontdek het.




12 – 17 Februarie 2013

Posted on by Petrus van der Merwe

Hierdie is ’n lang gedeelte want daar het baie gebeur.
Dinsdagoggend  toe Alta saam met die bus oppad was dorp toe om aankope te gaan doen, vir die babas(nursery) vertel hulle vir haar dat een van ons seuns terug geplaas gaan word in sy ouerhuis, Vrydag. Wawo, sy sukkel nog om alles gewoond te raak en te verstaan hoe dinge werk en nou nog iets nuut. Hulle gee blykbaar sekere goed saam, maar sy het nie ’n benul wat nie, en besef sy sal iets moet kry om ook vir hom te gee en wonder hoe dit sal gaan met nou nog ’n ekstra mond wat gevoed moet word by sy huis, en koop ’n bietjie kos. Sy weet ook nie presies wat se klere hy het en in watter toestand dit is nie. En mens het in die kort  tydjie gewoond geraak aan elkeen en sy spesifieke behoeftes en karakter. Hy het elke Donderdagaand met die kerkdiens op Petrus se skoot kom lê en slaap.
Dinsdagaand hoor ons dat een van die seuntjies (5 jaar oud) wat ongeveer 24 Januarie geintegreer is na sy ouma toe, soek is, al sedert 2 Februarie. Die ouma het alles moontlik gedoen om hom op te spoor, maar hulle kry hom nie en nou kom vra sy hier hulp. Almal begin dadelik bid, maak ‘Flyers’ om in gemeenskap uit te deel en plaas dit op Facebook . ’n Menigte bid.
Woensdagoggend gaan ’n span uit om te help soek, daar het met die gebede gesigte navore gekom en hulle kyk uit vir tekens en volg dit. Die vrou, wat sy huismoeder hier was, het die verlore skaap in die Bybel gesien terwyl sy gebid het en die oggend toe sy haar emails oopmaak het haar swaer vir haar dieselfde gedeelte gestuur om aan vas te hou. Een van die ander vroue hier het onder andere ’n wit heining wat nie soos die ander hier lyk nie en Donald Ducks gesien. Op ’n punt kom hulle op hierdie heining af , dis ’n speelskooltjie en hulle gaan vra, die vrou wat die gesig gesien het besluit om nie in te gaan nie, maar sy kry ‘n boodskap wat sê sy moet gaan kyk hoe dit by ander skole lyk. Toe sy in loop is daar 3 Donald Ducks op die muur geverf en nog op ander mure ook. Die kind is nie daar nie, maar daar was ’n ander kind daar wat verlore was. Hulle was uit opsies en besluit om terug te keer basis toe. Die een vrou in die groep besluit om eers ’n vriendin, wat by ’n ander kinderhuis werk, te bel en te hoor of hulle nie ’n verlore kind onlangs daar gekry het nie. Die antwoord dat daar ’n kind van dieselfde ouderdom ’n paar dae gelede deur die polisie daarheen gebring is. Hulle is daarheen en tussen die kinders wat op daardie staduim geslaap het en vind hulle hom!
Net God kon dit bewerk dat die kind juis by die spesifieke kindershuis, uit baie in Maputo, was.
In die korrespondensie wat Iris vooraf aan ons gestuur het, meld hulle dit duidelik dat elkeen van ons nie net deur God hierheen gestuur word om vir Hom hier te kom werk nie maar ook ‘He has brought you here for you’. Ons sien dit almeer in dinge wat hier gebeur. 
Woensdagmiddag het Alta die seuns swembad toe geneem, hulle vra al daarvoor van ons met hul begin werk het. Sy het nie kans gesien om met 8 seuns swembad toe te gaan met wie sy nie behoorlik  kan kommunikeer nie. Amilto, ’n Mosambieker wat ook help met die kinders in die middae, het gesê hy sal saam gaan, en gelukkig het een leier van die YMCA span van America wat hier besoek aflê, aangebied om van die span (hul is 18) te vra om saam te gaan swembad toe. ‘Ons’ was toe 3 Amerikaners, Alta en Amilto en 8 baie energieke seuntjies. Almal behalwe Amilto is in die Kia hier weg swembad toe en die klomp het hulle gate uit geniet in ’n groen-alg swembad waarvoor jy 100 metikas vir ’n volwasene en 70 metikas vir ’n kind moes betaal (R1.00 = 3 metikas). Die Amerikaners het ook hul hulp aangebied om een van die kamers in die camerada te help verf. (Slegs die kamer van die 8 kleintjies was reeds geverf maar die ander 3 kamers waar die groter seuns slaap moet nog geverf word)
Donderdag het Petrus die een vergadering op die ander een gehad.
Die verwery het amper op ’n groot gemors uitgeloop. Eers is daar verskillende soorte verf gemeng, dis nou oliebasis en PVA, wat ’n dik spul tot gevolg gehad het wat nie aan die mure wou bly nie, toe word daar lampolie bygegooi ipv terpentyn, wat dit nog dikker gemaak het en op die ou end het hul nuwe verf gaan koop, al wat ons genoeg van kon kry, was Sky Blue. Maar ek moet sê dit lyk baie mooi en 100% beter as die lood grys wat oral deur die beddens afgestamp was. Alta sien deur al hierdie floppies dat dit ’n bestuuring van bo was om op die einde baie mooi te lyk.
Vrydagoggend begin Petrus-hulle met ’n nuwe stelsel om bedrog met brandstof te keer en hy moet vir ’n automatiese bussie, wat soos ’n taxi lyk, gaan brandstof ingooi. Binne die basis is daar diksand oppad hek toe ± 150 meter, as gevolg van reen wat die sand daar spoel en buite die hek het die munisipaliteit besluit om die teerpad ’n slag skoon te vee (so 3 meter van die teer was onder sand) en al die sand is op die sypaadjie en ook voor die hek gegooi. Met die wegtrek besef Petrus hy ry nie met ‘n 4×4 nie en sal sy ry moet ken (hy moes al ’n slag 4×4 gebruik met die Kia om deur te kom) want sy eer is op die spel as dit moet gebeur dat hy vasval en uitgehelp moet word. Naby die hek moet hy links padgee vir in voertuig wat inkom, daar is ’n gedeelte met gras waar hy kan wag maar om daar te kom oor die walle sand, was dit so 2 keer terugtrek en weer probeer. Buite die hek was dit wag net buite die hek waar die sand ’n bietjie gekompakteer is tot daar ’n gaping in die verkeer is en dan teen maksimum versnelling gly-gly deur die diksand tot op die teerpad. Teruggekom was daar gelukkig ’n opening om regs deur die verkeer te kom en die hek was oop so hy hoef nie stil te gehou het nie, sy eer is nie gekrenk nie.   
Alta is aan diens in die Nursery en sien dat daar weer aankope gedoen moet word en ons besluit om dit die middag te doen en saam met die bus te ry wat elke Vrydag 14:00 mense in dorp toe neem vir aankope. Die bus het amper vasgesit in die sand met die terugkom in die basis in.
Ons word ook genooi om by ‘n paartjie Vrydagaand te gaan koffiedrink , hulle is van Switserland. Daar aangekom is die verpleegstertjie van die sentrum ook daar, sy kom van Duitsland af. Ons kry minttee, sjokoladekoek en lemmetjie water. Na aanleiding van ’n vraag hoeveel malariagevalle hier op die basis voorkom, bevestig die verpleegster dat daar geen gevalle van persone binne die basis vir die laaste 2 jaar was nie, net mense wat uitgegaan het en vir ’n tydperk buite die basis was of mense wat van buite af ingekom het na die basis toe. Haar verklaring was verder dat sy glo dat die Here se hand hierin is, want die kinders, behalwe die baba’s, gebruik nie die muskietnette om onder te slaap nie, hulle gebruik ook geen muskiet-afweermiddels nie en die kamers se vensters het nie muskietnette voor nie en staan altyd oop. Daar is ook nie ’n tekort aan muskiete hier nie en steeds kry hulle en die res van die personeel en sendelinge wat hier op die basis bly nie malaria nie.
Saterdag is ’n rustige dag en ons het ’n bietjie rondgery en vleisgebraai.
Sondag is ons 10 uur kerk toe (half 2 was ons terug), die prediker is een van Heidi Baker se Mosambiekse aanneem-seuns wat ’n pastoor geword het en in Suid-Korea werk. Hy is hier om ondersteuning te gaan gee in die vloedgebied. Hy gee ’n maraton diens.
Julle sal oplet dat ons niks meer oor die hitte hier skryf nie, ons begin dit nou aanvaar en gewoond word. Die waaiers werk 24 uur. (Om oor die hitte te praat raak afgesaag, as daar so baie gebeur.)

8 tot 11 Februarie 2013

Posted on by Petrus van der Merwe

Vrydag moes ons eers die verantwoordelikhede hier nakom voor ons die pad kon vat SA toe. Alta moes skielik gaan doeke koop en Petrus was besig met die bedrading van ’n trok en sy moes self ry. Sy is toe ook deur ’n verkeersbeampte gestop vir ’n roetiene ondersoek, maar na hy haar met Portugees oorval het en haar antwoord ‘English please’ het hy haar laat ry. Petrus kom daagliks op interessante tegniese dinge hier af. Vrydag het hy na ’n af draad gesoek op die trok se alternator se stroombane, behalwe vir ’n hele paar lasse in die drade wat nie op die beste manier gedoen is nie, was die probleem ’n draad wat heeltemal ge-oksideer het. Dit is die eerste keer dat hy sien koperdraad kan tot so ’n mate oksideer dat dit elektriese stroom onderbreek. Skies vir die verskriklike teginiese beskrywings. So 13:20 val ons in die pad en dit gaan nogal vinnig want die verkeer is min, self by die grenspos gaan dit vinning en hierdie keer het ons tou gestaan aan Mosambiek se kant en nie SA kant nie. 15:00 val ons Komatiepoort in en alles word gekoop wat nodig is vir ons en bestel is van Zimpeto af, maar Komatiepoort het nie ’n materiaal winkel nie.
Saterdag kort na 8 is ons by die toekomstige poskantoor op Marloth om ’n posbus te bekom, maar die antwoord is dieselfde, die sleutels en aansoekvorms het nog nie, na 3 weke gekom nie. Uit moedeloosheid ry ons weer Komatipoort toe, by die poskantoor vra ons vir ’n aansoekvorm vir ’n posbus en die antwoord ‘we are bussy with renewals’ en na weer vra, ons wil vir ’n posbus aansoek doen, was die antwoord geen aansoekvorms beskikbaar en geen posbusse beskikbaar nie. So dit wil ook nie voorkom of daar gou iets by Marloth gaan gebeur  as dit van Komatiepoort af moet kom nie. Ons is daarna Malelane toe vir die res van die goed wat ons nie Vrydag kom kry nie.
Sondag is ons weer soos twee weke gelede AGS kerk toe, nou moet ons sê dat die ontvangs die vorige keer en weer hierdie keer hartlik en warm was, daar is baie ander kerke wat hier kan kom leer. Die pastoor preek oor gebed en die Heilige Gees, dis iets wat ons nie in die Gereformeerde kerk  mee te doen gekry het nie. Ons is nooit bewus gemaak hoe om die Heilige Gees te verstaan (tekens raak te sien) en te ervaar nie. Sondagmiddag daag daar ‘vroulike Brazilianse pastoortjie’ van Zimpeto by ons op om daar oor te nag. Ons gaan wys haar Marloth en die rivier en wildtuin vanuit Marloth. Ons braai ’n stukkie wors oor die kole en die gesprek gaan weer terug na die Heilige Gees. Sy verklaar dat sy op ’n stadium teologies alles geweet het en eers na sy in ’n opleiding kursus in Toronto beland het, besef het dat haar hart nie oop was vir God en die Heilige Gees nie, dit was daar waar haar hart oopgegaan het vir die Heilige Gees. Hierdie gesprekke en dinge wat ons al vroeër tee gekom het, het ons laat besef dat die Gereformeerde Kerk ver tekort geskiet het om ons die volle mag van die Heilige Gees te geleer ken, te verstaan en hoe dit is om met die Heilge Gees vervul te wees. Francois het probeer, maar ons geskiedenis het ons geblokkeer of dit onverstaanbaar gemaak.
Ons gaan probeer om die blog eenkeer per week aan te vul en wel op die laatste Dinsdagaande. Ons het navrae oor die kinders gekry en sal volgende keer meer van hulle vertel, asook van kultuur aspekte.

Bid asb vir:
1.       die kinders, aangesien dat hul nie noodwendig gelowige ouers het nie, gewoonlik net een ouer as daar ouers is.
2.       vir die sentrum wat aanvalle van bose magte en kwaadwilligheid ervaar.
3.       vir die sendelinge om dit met die nodige wysheid en insig te hanteer.
4.       vir die personeel sodat hulle deur die Here en Heilige Gees gelei sal word om hulle werk en verantwoordelikhede met die nodige toewyding en opregtheid te doen.

4 tot 7 Februarie 2013

Posted on by Petrus van der Merwe

Maandag was ’n vakansiedag maar ons was besig met ’n paar dinge, Alta was hierdie naweek sowel Maandag aandiens by die baba’s. Petrus het begin om die gordynhangers te maak vir die res van die kamers by camerada 4, maar kort ‘cutting disks’ wat komende naweek in SA gekoop sal word.
Dinsdag is Alta saam om voorraad te gaan koop vir die baba’s(Nursery).
Woensdag het Alta vergadering oor die baba’s(Nursery) en Petrus met die Bestuurder van die voertuig afdeling waar hulle probleme en nuwe stelsel bespreek. Dit is nogal moeilik om ‘n vergadering te hou deur ‘n tolk. Petrus se vergadering duur 2 ure. Daar moet ook nog aankope vir die baba’s gedoen word en die tyd is te min. Ons ry om die aankope te doen nadat die seuns hier was, net  3 het opgedaag, hier is 18 Amerikaanse besoekers en hulle bederf erg. Ons het Woensdagaand ’n braaivleis en kuieraand met die sendelinge. Dit is heerlik en gesellig. Hulle skeergek met mekaar, Switsers met hul Swiss knife en Amerikaners met Amerika se Leaterman knife weergawe van so ’n mes. Tongknoppers van verskillende tale word ook op mekaar uitgetoes. Ons leer hulle Afrikaans, party kom nog al goed reg met die uitsprake. Ons voel bietjie minder vreemd en meer deel van alles.
Donderdag het Petrus ’n vergadering met die bestuurders van die voertuie om die veranderinge deur te gee en uit besware wat geopper word, is dit duidelik dat hulle op die regte pad is om onwettig gebruik van die voertuie te beperk en petrolbedrog te keer.
Vrydag moet ons weer deurgaan SA toe vir almal se voorgeskrewe medisyne en beplan om Maandag vroeg terug te kom.

03 Februarie 2013

Posted on by Petrus van der Merwe

Dit is Sondag, hier is dit lekker jy slaap tot so 9 uur want die kerk begin eers 10:00.

Die kerk is voller as gewoonlik want daar is mense van ander gemeentes ook teenwoordig. Hierdie keer word daar Portugees en Shangaan gebruik, so daar word getolk tussen Portugees en Shangaan en dan ook nog na Engels vir die sendelinge en besoekers. Dit was lekker verwarend en jy vang so deel-deel van die preek. Dit wil voorkom of die Mosambiekse Patore glo hulle moet ’n uur of meer preek met die gevolg daar word nie net een punt behandel nie maar ’n hele paar en net wanneer jy dink jy is nou op die wa en weet waaroor dit gaan, dan is dit weer ’n nuwe punt wat behandel word. Dit was vandag Heldedag hier en die boodskap het daaroor gegaan. Wat interessant was sy aanhaling uit:
Isa 43:18-21  Maar moenie net aan die vroeëre dinge dink en by die verlede stilstaan nie. Kyk, Ek gaan iets nuuts doen, dit staan op die punt om te gebeur, julle kan dit al sien kom; Ek maak in die woestyn ‘n pad, Ek laat in die droë wêreld riviere ontspring. Die wilde diere sal My vereer, die jakkalse en die volstruise, omdat Ek water gee in die woestyn, riviere in die droë wêreld om my volk, my uitverkore volk, se dors te les. Dit is die volk wat Ek vir My geskep het, en wat my lof sal verkondig.
Het ons dit nie ook nodig in Suid Afrika nie?
Ons het die kinders jammer gekry want hulle diens of Sondagskool het nog nie begin hierdie jaar nie en hulle moes saam met ons deur dit sit. By dit is hulle etenstyd 1 uur en die diens gaan tot half twee aan en hulle kan nie kos kry nie, want die diens is in dieselfde ruimte as hulle eetsaal. Verder het ons ’n rustige dag gehad met ’n middagslapie en al.
Catherine wat noodhulp gegee het by die ongeluk, waarvan ons in die vorige blog vertel het, ondervind vandag eers die skok behoorlik oor die gebeure en daar word vir hulle, wat daar was, gebid gedurende die diens en sy word ons nuwe aanneem kind vir ondersteuning.
Omdat vandag ’n vakansiedag was en op ‘n Sondag, is more ook ’n vakansiedag, so julle moet lekker werk.
Hier is ‘n paar foto’s wat ons Vrydag en Saterdag in die strate geneem het vir interessantheid, let op na die chaos in die kruising van die eerste 2 foto’s en na seker artikels wat so op straat verkoop word in die ander foto’s, die 2de laaste is bra’s en laaste is skoene:

 


30 Januarie 2013 tot 02 Februarie 2012

Posted on by Petrus van der Merwe

Woensdag het daar nie veel gebeur nie.
Donderdag is Ma Nellie alleen saam met die uitreikspan na die hospitaal, haar wedervaring was as volg: En soos ons haar ken, klim sy agter in ’n bakkie selfs nadat sy sitplek voor aangebied was (Claire het vir Alta vertel). Hulle is die slag na die kindersaal, en hier is daar toe kussings op die beddens, maar ook nie by almal nie. Die trappe is ook lekker breed en van sement. Die kinder afdeling is in ’n beter toestand, met bedkassies teen die muur vas gesit, maar dis baie beknop met 3 beddens in wat ons ‘n 2 bedsaal sal noem. Daar word vir 6 kinders deur die een groepie gebid. Die suster van die saal is blykbaar alleen en sy neem die kinders se koors. Een van die ‘ma’s’ wat by ’n kind sit, is toe eintlik die tannie van die kind want sy ma is ook in die hospitaal en haar ma kyk na haar 7 kinders terwyl sy instaan vir haar broer wat ’n pastoor is en sy het ook ’n Shangaan Bybel by haar (lekker deurmekaar en om iemand wat ‘ Bybel het en van die Here weet is skaars). Hulle gee ook ’n Portugese Bybel vir een van die ma’s wat kan lees. Traktaatjies en piesangs is ook weer uitgedeel.
Die voertuig was die slag ’n groter beproewing vir die 2 vroue-sendelinge en 6 mans van die Bybelskool.  Die voertuig vrek  kort-kort  in verkeersopeenhopings of by verkeersligte en dis warm, veral agter in die bakkie, hulle los selfs die agterste klap naderhand oop. Met die terugkom, kry Ma Nellie se maermerrie en die kop ook nog ’n stamp. Die terug rit neem toe 2 ure en hul is soentoe in 30minute.
Vrydagoggend koop Ma Nellie toe ’n stukkie van Zimpeto, trap die trappie mis, toe sy vir Anton, die tuinwerker, iets wil wys en val op ’n hout leer. Heup bietjie blou en die ribbetjie ook effens blou.
Daar was Vrydagoggend ’n groep uit na die vloed gebied, so 200km noord van hier, om te gaan help met kos en klere uitdeel. Hul is weg met 2x2ton trokke en ’n bussie. Die mense, ongeveer 150000 wat hulle huise en besittings in die vloed verloor het, word gehuisves in kampe, maar die kos is skaars en klere min. Toe hul agterkom daar is kos, het hulle op die trokke afgestorm maar die goed moes by die regering se verspreidingspunte  afgelewer word om vandaar versprei te word. Dit was so erg dat hul besluit het om terug te kom,omdat dit nie veilig sou wees om daar te slaap nie. Oppad terug kom hulle toe op ’n gru ongeluk af tussen ’n bier trok en ’n taxi. 10 dood en 5 beseer, beserings was baie erg en taxi bestuurder was vas geklem in voertuig. Een van die wat saam was het noodhulpkennis en sy het gehelp met wat sy kon. Iemand met ’n bakkie het die mense hospitaal toe gevat, want die ambulans en polisie het nie opgedaag nie. Hulle het 2 uur Saterdagoggend in ’n geskokte toestand hier by Zimpeto aangekom.
Saterdagmiddag vat ons vir Catherine (sy is die meisie van SA en was ook saam met die span na die oorstromings toe) winkels toe, want sy kon nie Vrydag saam met die ander winkels toe gaan nie. (Daar is elke Vrydagmiddag en Dinsdagoggende ’n voertuig wat die sendelinge en besoekers Shoprite toe neem vir inkopies, dit sluit ons in wat dit meer geniet om saam met die bus te ry as om self te ry.) Dit was duidelik einde van die maand want die verkeer was rof. Ons plan was om ’n slag Pick’n Pay toe te gaan maar ons ry toe die pad mis en beland by Shoprite se sentrum. Daar het sy geld getrek en ons is na die Super Spar daar naby wat ’n aangename verassing was, want dit is baie groter en baie koeler in die winkel as Shoprite.
Saterdagaand hou ons braaivleis, Petrus het die braaier en houtskool van SA saam gebring. Laura van VSA (Alta skakel baie met haar) en Catherine was uitgenooi om saam met ons te braai. Voor ons nog begin daag Celia van Brazilië (basies 2de inbevel van die basis) op om Alta te kom vra oor gordyne vir die gebedskamer en sy bly ook vir die braai. Dit was die 3 babbelbekke bymekaar en ons het dit geniet. Dit was nogal interessant om die vrouens om die braaivleisvuur te sien staan i.p.v. net mans soos dit in SA gebeur. Ek was die enigste man en blykbaar het Laura en Celia (albei al 10 jaar hier) nie baie bloodstelling aan vleisbraai nie, want ek moes redelik verduidelik wat gedoen word. Ek het omtrent die hele basis uitgerook/laat ruik met die wors wat se vet op die vuur beland het, maar daar het nie nog gaste opgedaag nie. Aan tafel was dit nogal lekker want ons het die 2 Afrikaans geleer.