15 – 21 April 2013

Maandag het die skoolvakansie begin, gelukkig is die vakansie net ‘n week. Die kinders was vroeg reeds hier en het die hele dag hier gespeel, met die gewone stryery en rusies.
Dinsdag het ons die kinders na Maputo se Zoological Gardens toe te neem. Dit was nie duur om in te gaan nie, net 45 meticas (dis R15.00) vir 9 kinders en 3 volwassenes. By die ingang is daar ’n fosiel-muurtjie en Alta het verduidelik wat dit is en Amilton het hopenlik reg vertaal. Die tuine aan die begin is redelik, al is die padjie sand, Mosambiek standaard, maar die res is lang gras en erg verwaarloos. Dit was egter vir ons ook ’n belewenis, dis die naaste wat ons seker ooit aan ’n seekoei of ’n krokodil sal kom! Die seekoei is die eerste hok wat ons by kom, die reëling op die muur is afgeroes en plek-plek weg, die seekoei is in die water/modder, dis baie vuil water en die trog is in ’n L vorm. Ons dink nie hy kan omdraai daarin nie. Toe ons later weer daar naby kom sien ons die seekoei is uit sy watertrog en staan met sy ken bo op die muurtjie, hy maak sy bek groot oop asof hy wag dat iemand kos sal in gooi. Na die seekoei kry ons slange in draadhokke, geen glas tussen ons en die slange nie, dis ’n verhoogde sementblad met jakkalsdraad en klein ogiesdraad. Daarna is daar ’n hok waar ’n boom omgeval het en dit lê net so, al vir jare en ons wonder wat van die dier of diere geword het wat daarin was. Die krokodille lê in ’n poel water aan die sonkant, waar uitkom plek is, is digte koelte en die water is vol plastiek bottels en sakke. Die volgend hok waar ons diere in kry is ook krokodille en een lê buite die water en die heining is laag, as jy wil kan jy aan die krokodil raak. Daar was so ’n paar verlore bobbejane in een hok met ’n kleintjie wart deur die heining klim en tussen die mense rondloop. Die blou-ape het 2 hokke en klim ook wanner hulle lus het uit en loop buite rond. Daar is verder geen toiletgeriewe nie en die speelgoed vir kinders is net ’n glyplank wat die kinders se broeke sal skeur en klimrame.  Na ons terug by die sentrum is word die kinders uitgenooi om saam met die groter kinders, in hulle dorm, strand toe te gaan vir die middag. Alta is saam om te help met die beheer. Dit was laagwater en daar was miljuisende krappies en die kinders het hulle gevang en vir ons kom wys. Dinsdagaand is al die sendelinge (±20) na ’n Chinese restaurant om vir Rachel te groet wat Vrydag huis toe vertrek na ‘n jaar diens hier. Op die bus het dit erger as ’n skoolbus geklink, opgemaak met streamers en partjietoeters (blaasgoetjies wat raas). Na die ete het ons aangedring op roomys en die is by’n roomyswinkel geniet wat ons totaal oorgeneem het.
Woensdag probeer ons werk inhaal en gerus kry, maar nie baie suksesvol met die kinders wat besluit het om weer die dag by ons huis deur te bring nie. Woensadgaand het ons die kinderdiens wat gewoonlik Donderdagaande is omdat hier ’n besoekende pastoor vanaf Swaziland is wat die diens waarneem. Hy preek in Engels en ons kan volg maar hy herhaal ook weer alles ’n paar keer.
Donderdagaand het ons Home group, Nancy van Amerika (die vrou waarvan ons vertel het die vorige week se blog) leer ons van ‘round table’ met konflik as die besprekingspunt, Dit is ’n metode om lewensbeginsels te bespreek en daaruit te leer. Ons korrigeer ons self in die vorige week se blog waar ons gesê het sy bied ’n kursus aan wat deur Round Table USA opgestel is, dit is ’n kursus wat opgestel is deur La Red Business Network en meer kan gelees word daaroor op hulle webblad www.lared.org.
Vrydag groet ons Rachel  voor sy weg is lughawe toe en trane vloei. 12:45 het ons ons eerste Portugese-taalles vir ’n uur. Ons het op ’n vorige Home group vertel van ons frustrasies met die beperking om Portugees te praat, waarop Dominique (die Switser wat finansies hanteer) die kans gebruik om die metode waarin hy opleiding ontvang het met taalleer aan te wend, taalvaardigheid is ’n passie by hom en as gevolg daarvan het al die sendelinge nou al die woorde geleer ‘Ek sal bid vir jou’ na ons dit die een aand gesing het. Die opleiding begin met 20 lesse waar jy net na die taal luister, ons het begin om eers te luister na 4 groente soorte, daarna moes ons dit uitwys op prente wanneer dit gesê word, daarna het die werkwoorde, optel en neersit, bygekom waar ons die verskillende items moet optel en neersit, ens. Ons het nou 2 keer ’n week die kursus en sal sien hoe dit vorder.
Uit die gesprek met die sendelinge het ons agtergekom dat daar baie eensaamheid onder hulle is en gevolglik het ons besluit om geleenthede te skep om hulle gereeld by mekaar te bring. Die eerste was kegelbal Vrydagaand, ons was 9 wat met die Basis se bussie hier weg is in spitsverkeer. Dit was nie te duur volgens Mosambiek standaarde nie, R50 per kop. Almal het dit al voorheen gespeel behalwe ons twee, maar ons het nie teruggestaan vir hulle nie en het selfs advies gegee hoe om die bal te gooi. Dit was heel lekker.
Saterdag en Sondag is ons so stil moontlik deur met baie slaap en die veranderinge wat by die huis aangebring is (’n bykomende heining by die voordeur), het gehelp om die kinders weg te hou wanneer ons privaatheid soek.
As julle Ockie se stuk oor muskiete gelees het, dit is so dat hulle jou bykom as enige deel van jou aan die net raak. Hier is ’n nuwe plaag van muskiete tans en dit voel partykeer mens moet die deure oopmaak sodat hulle uit die huis uit kan kom, so baie is daar in die huis.
Ons kry net klagtes dat julle almal koud kry, hier is die temperatuur nog heel aangenaam (julle hoogste temperatuur is gelyk aan ons laagste) en het Saterdagaand ’n redelike swaar reenbui gehad.

Krokodil en heining is 1.2 m hoog

Bobbejaantjie wat uit die hok klim
Blou-aapie wat buite rondloop

Die seekoei

 

Toestand van dieretuin

Ete by Chinese restaurant

Die roomysplekkie, Rachel is die meisie met die grys sweetpaktop en kameraband in die hand

Verstaan dat ons die roomysplek oorgeneem het
Alta in aksie



8 – 14 April 2013

Dinsdag kry Petrus die versoek om ’n besoeker met die rekenaarnetwerk te koppel, haar naam is Nancy en sy is van USA. Sy is ons ouderdom en kom al vir 11 jaar na Iris se basisse toe, ±5 weke per jaar. Baie praat, is nie die regte woorde vir haar nie, so veel so dat syself gesê het dat sy ons koppe van ons lywe af praat en toe ons nalaat om dit teen te staan was sy baie gebelg en selfbewus daaroor, maar dit het haar nie lank afgesit het nie en sy eindig op om saam met ons te eet en te help skottelgoed was. Ons ken haar hele geskiedenis, sy het ons ook vertel van ’n voorval waar sy en ander persoon gebid het vir ’n baba wat geen oë gehad nie en na hulle gebed,  het hulle gesien hoe die oog in die baba vorm. Sy het ook vertel van ’n gebeurtenis waar ’n groep gebid het vir die teenwoordigheid van die Heilige Gees, later het hulle op foto’s, wat gedurende die gebed geneem is, vuurtonge bokant elkeen se kop gesien, sy het vir ons die foto gewys. Daar was nog baie maar sy het ons dronk gepraat. Sy is baie entoesiasties en bied hierdie jaar ’n kursus aan wat deur Round Table USA opgestel en aangebied word. Ons sal meer daaroor vertel volgende week want ons deurloop die kursus hierdie komende Woensdagaand. Hier is ook nou ’n nuwe lang termyn sendeling wat Dinsdag gearriveer het. Helen is vanaf  New Zealand en help by die kliniek. Sy het ons vertel dat sy nog in haar kinderskoene staan as ’n Christen, sy is nou so ’n jaar ’n Christen en sy was by die Harvest School. Ons is nie meer die nuutste sendelinge  hier nie!!!
Woensdagaand is dit ons beurt om Home Group aan te bied. Ons het begin met eers ’n teksvers of twee en dan sing van ’n lied wat daarby gepas het. Hulle het ons uitgedaag en ons het dus vir hulle ook ’n Afrikaanse liedjie laat sing na ons dit eers vertaal het, dit was ‘Ek sal bid vir jou’. Ons het nagmaal gevier en elkeen ’n kans gegee om te vertel van probleme wat hy/sy het en waarvoor daar vir hulle gebid kan word. Dit was fantasties almal het deel geneem en ons het Donderdag ’n lys uitgestuur van elkeen se gebedsversoeke. Daar was ook verder baie positiewe terugvoer van die sendelinge wat wys maak nie saak wat se werk jy doen nie, jy bly maar net ’n mens met persoonlike probleme. Daar is ’n voorstel dat ons dit teminste een keer per maand doen.
Donderdag was heelwat koeler en  ons het baadjies en truie gesoek, iewers deur die dag was daar ook ’n paar druppels. Die kinders was knorrig en ge-irriteerd.
Vrydag was dit John se verjaarsdag en Clare wou vir hom ’n verrassing reël by die werkswinkel in samewerking met die werkers, sy stuur ook ’n email vir al die sendelinge en vergeet om sy naam van die groep af te haal, gelukkig het hy nie die email gelees nie. John het egter met middagete Vrydag besluit hy het klaar gewerk en wil saam met die bus Shoprite toe gaan. Na ons hom met ’n storie by die werkswinkel gekry het, het ons fees gevier tot hulle Shoprite toe is.
Saterdag besluit ons om 2 van die seuns saam te neem stad toe as ’n ‘outing’ vir hulle. Hulle ry roltrappe en kyk hoe mense ten pin bowling speel. Ons ry strand langs en kom op mooi ou geboue af en kom eers na ete by die huis terug. Hulle eet toe elk 4 snye brood en eiers vir middagete. Catherine het ’n braai gereël Saterdagaand hier by ons, vir al die sendelinge en vir ons huweliksherdenking verlede week. Meeste daag op en dit is ’n heerlike kuieraand. Laura en Steve en Ros vertel staaljies van jare gelede en almal lê soos hulle lag.
Sondag is ons kerk toe soos normaalweg en Sondagaand kom kyk die kinders DVD. Hulle het nou ’n week skoolvakansie. Dit kom voor asof die kinders begin vastigheid vind deur ons, hulle is kalmer, gehoorsamer en kom soek gereeld individuele aandag by ons. Hulle is jaloers op hulle tyd met ons en jaag die ander kinders, wat nie deel van die groep is nie, weg indien hulle ook hier wil kom speel.
Bid saam met ons vir een van die ouer kinders wat al swakker word, hy is HIV positief, het TB en kanker. Dit is hartverskeurend om hom so te sien lei en hy weet dat die einde nader kom. Dankie vir die wat aangebied het om vir individuele kinders te bid, daar is nog vir wie gebid kan word, laat weet asb. indien jy belangstel om deel te neem. Een van die kinders waarvoor gebid word was een van die moeilikes en hy is besig om al hoe meer rustig en gehoorsaam te word en ons glo dit is omdat daar vir hom spesiaal gebid word.


1 – 7 April 2013

Maandagaand by die ‘Business Meeting’ kry Clare en ons sjokolade vir die versiering van die kerk.
Dinsdag  was die maandelikse aankope van voorraad vir die ‘Nursery’. Dis nogal uitputtend en jy het baie geduld nodig, dis Afrika en als word op Afrika-tyd gedoen.
Woensdagaand kry ons koud en trek vir die eerstekeer ’n warmding aan. By ‘Home Group’ word daar afskeid geneem van Ma Nellie, daar word dankie gesê en trane gestort. Hulle bid vir Ma Nellie en vir ons. Sien die foto’s onder. Daar was ’n lekker koek en Petrus het lekker ge-eet, soos altyd, ook ’n doggybag huis toe. Die groepfoto wys omtrend al die sendelinge hier, daar is net 5 van jonger meisies nie op die foto nie: een het die foto geneem, twee is vir ’n tydperk huis toe, een het besoekers rond geneem en een het saam met haar ma en pa vakansie gehou. Die swartetjie is een van die groter kinders hier wat die tolk was vir twee Brasilianers wat nie Engels magtig is nie.
Donderdag is dit steeds koud die oggend maar later begin die son bak en dit word warm. Die kinders kyk DVDdie middag en so 3 uur val ons in die pad Marloth toe met ’n lang lys van goed wat ons vir almal in Nelspruit moet kry, John en Clare is weer saam want hulle moet deur die grens om hulle visa vereistes na te kom.
Vrydag-oggend is Alta se stem weg en ons kan dit nie vind nie en dit op ons 32stehuweliksherdenkking. Ons val in die pad Nelspruit toe, spandeer ’n uur by ’n materiaal winkel sonder om baie te kan wys, jaag na die oor-mense om Ma Nellie se nuwe gehoorapperaat te kry wat ’n verder 1¼ vat, daarna die eerste mall waar ons eet, kos koop en van die goed wat op die lys is, ’n goeie 3 ure. Daarna na die volgende mall waar ons vir Louis Koster (’n klompie van julle sal hom ken) raakloop en lekker gesels, ’n verdere uur. Daarna na die derde mall waar daar so ‘n bietjie vergeet word om als te doen (en dit sal natuurlik juis die moeilike sendeling se goed wees, wat vergeet word) want ons val vas in CUM. 4 uur jaag ons terug middestad toe na die krale winkel vir Clare waar sy tot 5 uur deurbring en die winkel leeg koop. Ons keer terug Marloth toe met ’n lys waarvan daar nog baie nie afgehandel is nie. (Sorry dit is maar so en dit sal moet wag tot iemand weer Nelspruit toe gaan).  
Saterdag is Alta se stem terug maar sy het koors en is ons Komatiepoort toe vir pille en vleis, ons het ’n slaghuis gevind waar die vleis en biltong goed en redelik goedkoop is (veral in vergelyking met Mosambiek, biltong kos R330/kg teenoor R168/kg in SA). Saterdagaand gee Clare vir ons ‘n pakkie, wat sy vir ons gekoop het Vrydag by CUM, as dankie dat ons hulle rondry en ook vir ons huweliksherdenking. Sy het iets in Afrikaans gesoek en besluit op Angus Bucham sonder om vir iemand daar te vra om vir haar dit te vertaal na Engels sodat sy weet wat sy koop, wel dit was toe ‘Woorde van Wysheid vir jou Pa’ Ons het almal lekker daaroor gelag, maar Petrus gebruik dit.  
Sondag is ons weer AGS kerk toe in Komatiepoort en John en Clare is saam. Die pastoor wend ’n goeie poging aan om ook Engels in sy preek te gebruik om die Engelssprekendes te akkommodeer. Ons het ’n punt daarvan gemaak om elke keer Komatipoort toe, dieselfde pad te ry sodat Ma Nellie dit kan leer en ons los haar op Marloth, sy is baie gelukkig, Sondagmiddag met die opdrag dat sy die afstandbeheer van die alarm en haar telefoon die heeltyd saam haar moet dra. Dit gaan vinnig by die grens, so ver so dat aan Mosambiek kant vra Petrus die doeanebeampte om die voertuig deur te gaan en hy besluit hy sit te lekker en vra net watter voertuig is ons s’n, wat nogal amper tot teen die dak gelaai was, praat iets in Portugees waarop Petrus sê hy verstaan nie en die ou teken die dokument en ons is weg. Alta is nog steeds siek en die aand is ons kliniek toe waar sy getoets is vir malaria, wat negatief is, deur ’n verpleegster wat glad nie Engels kan praat of verstaan nie.

’n Storie van vasbyt: Hier daag ’n Switzerse familie op, wat ’n voertuig gehuur het in SA (Landrover) om deur Mosambiek te toer. Hulle stop hier by Zimpeto vir ’n paar dae, want hulle ken een van die sendelingpare wat ’n uitreikpunt het naby Marracuene, Dinsdagoggend wil hulle saam, met hulle gehuurde voertuig,  Marracuene toe gaan, hulle het net tot buite die hek gevorder en daar het die Landrover geen ratte nie (die vermoede is dat hulle 4 wiel wou gebruik by die hek en die koppeling het iewers weggeraak in die aandrywing gedeelte tussen hoë- en laeaandrywing. Ons sleep hulle terug tot in die voertuigpark. Iris se werktuigkundige is seker hy kan dit regmaak, maar die verhuringsmaatskappy wil eers met die werktuigkundige praat en daar is ’n taal probleem. Later stuur hulle ‘n plaaslike maatskappy om die voertuig te kom haal en hulle laat weet dat hulle ’n ander voertuig stuur en ’n ratkas vir die gebreekte een. Twee dae later is hulle hier weg met die nuwe voertuig op die res van hulle toer, net om die naweek verder noord in Mosambiek te gaan staan met die voertuig wat net een rat het, nl. 5de. Die maatskappy stuur glo weer vir hulle ’n ander voertuig van Johannesburg af. Dit is goeie diens van ’n maatskappy wat voertuie verhuur, maar wie se voertuie in ’n swak toestand is.




25 – 31 Maart 2013

Maandag, die dag verloop goed en die kinders is nogal rustig, hou hulself besig met teken en speel. Alta probeer hul help met lees, dit gaan maar sukkel want die uitspraak is ’n probleem. Hulle raai alles en kan nie onderskei tussen woorde nie.
Dinsdag was daar ’n bemoediging/opleiding gereël, dit was gedoen deur ’n  Mosambiekse pastoor, ons sal nie sy naam gee nie, om hom en sy gemeenskap te beskerm. Dit was baie interresant en inspireerend.
Sy boodskap het gegaan oor ’n intieme verhouding met God en ‘fellowship’ met God. Hy het ‘fellowshp’ op gedeel in ‘glory’ en ‘power’. In kort het hy gesê dat glorie gebrokenheid is, wat jou laat oorgee in God se teenwoordigheid en jou laat met ’n gevoel van tevredenheid. Krag het hy gesê,  skud jou en laat jou verontrus/ onrustig/ inberoering en laat jou met ’n gevoel van grootsheid/ manjefiekheid. Hy het Jesaja 11:2 hanteer met die 6 manifistasies van die Heilge Gees, gaan lees dit gerus. Later het hy so 3 mense geroep en vir hulle gebid, toe kom hy na ons toe en vra of hy ook vir ons kan bid en sê dat daar mense is wat ons nie hier wil hê nie, maar dat daardie selfde mense sal omdraai en jammer sê en dat ons moet vas staan in wat ons doen (die enigste waarvan ons weet wat met ons ‘n probleem het, is die voertuigbestuurders waar Petrus inligting bymekaar maak van misbruik van voertuie, opsom en aan bestuur deur gee, wat nooit voorheen gedoen is nie).
Tweede het hy gepraat oor kultuur en tradisies veral onder Mosambiekers Ons het gedink ons weet hoe swartmense dink en doen, maar dit het ver tekort geskied.
Volgens hom is kultuur die omgewing waarin jy groot word en deel van jou word. Tradisie is dit wat jy aanleer by die ouerhuis en kan afgeleer word. Verder het hulle meer respek en eerbied vir die dooies as vir enige lewende person, dit is omdat hulle glo dat die dooies hulle kan aanval as hulle nie respek aan hulle betoon nie en dis ook waarom hulle so vasklou aan die voorvadergeeste. Swartmense kan nie verder dink as dit wat hulle geleer het in hulle omgewing nie, hulle het nie ’n verbeelding nie, weet nie hoe om oor dinge wat jy graag sal wil hê te droom nie, kan glad nie kreatief dink nie en het daarom geen vooruitsigte of beplanning vir die toekoms nie behalwe dit wat hulle by ander sien (blankes).
‘n Groot persentasie probeer om verwerping te verwerk, hulle word nie as babas en kleinkindertjies vasgehou nie, ander voorbeelde is kinders wat op 9 jarige ouderdom veld toe gestuur word om vee op te pas, sonder werklike kontak en verhoudings met hulle ouers vir die res van hul lewens, pa’s wat nie by die huis is nie, dink aan die mynwerkers wat weg van hulle families werk, ens. Dit veroorsaak  dat hierdie kinders wanneer hulle groot is, steeds verwerp voel en dan aggresief word wanneer hulle byvoorbeeld in leierposisies beland, omdat hulle nie weet hoe om mag te hanteer nie.
Soos in SA word die kinders hier gedwing om in ’n ander taal as hulle huistaal skool te gaan wat baie pyn en probleme veroorsaak.
Laaste het ons verneem van probleme wat ’n gemeenskap met politiekeleiers het en daar is vir hulle gebid. Wat hier gebeur het is dat die regerende party wou hê die geestelike leier moes by die politieke party aansluit. Hy het geweier wat reg is omdat hy ’n geestelike is en mense van verskillende politieke partye bedien. Die regering het net daar die registrasie van die kerk geweier en die bou van die kerkgebou gestop. Bid asb. vir hulle.
Hier is geen erkening vir Christelike vakansiedae nie en paasfees of Goeie Vrydag is ’n gewone werksdag, dus geen paasnaweek nie. Hoe bevoorreg is ons nie in Suid-Afrika nie, hierdie regeering soek goedkeuring en leiding by voorvadergeeste en toordokters.
Dondergaanddiens is op die sokkerveld en die plaaslike gemeenskap was genooi. Na die diens wys hul dele uit  “The Jesus Film”. Die band het agter op ’n trok musiek gemaak en die film is op ’n projektorskerm gegooi. Wat teen die trok se kajuit staan gemaak is. Ons het op die kerk se bankies gesit. Gelukkig het dit die vorige twee nagte gereen, anders was dit net stof en weet ek nie of die bankies sou vasstaan nie, soos dit was, het hulle diep in die sand in gesink.
Met Maandag se besigheidsvergadering is gevra of ons sal help om die saal te versier vir Vrydag in swart en Sondag in mooi helder kleure en blomme. So kom dit dan dat daar net twee is wat hulp aanbied en dit erf. Nou ja, Alta is een van die en Clare wat die beplanning gedoen het, die mans en Ouma was die slawe wat moes help. Ons werk met dit wat beskikbaar is, 6 meter swart lap, ’n paslaken, swartsakke, ’n slaapsak en ’n stuk donkerbruin lap. Dis nogal min as jy weet die voorste gedeelte van die kerk is seker so 10meter, indien nie meer nie en die materiaal net ’n meter breed. Dit alles moes voor twee uur klaar wees en ook nie te vroeg begin kon word nie, want dan trek die kinders dit af. Vrydagmiddagdiens begin toe net na twee uur en eindig eers vyf uur. Die een sendeling het ’n groep kinders geneem en ’n toneel van die instelling van die nagmaal, verhoor en kruisiging van Jesus opgevoer. Vier van ons groepie seuns was ook daarin. Volumebeheer is nog nie iets wat hier verstaan word nie, en die prediker en sy Shangaan tolk het nie een ’n mikrofoon of klankversterking nodig gehad nie. Die arme tolk wat in Engels vir ons moes tolk en by ons gestaan het, het nie ’n kans gehad om sy stem hoorbaar te maak nie. Hulle het die vorige week opleiding van ’n profesionele klankingenieur gehad, dit het nie juis gewerk nie.
Saterdagaand is begin om die transformasie van die kerk te doen vir Sondagoggend se diens. Die opdrag was mooi kleurvol en met baie blomme. Clare het toe ons laas in Suid-Afrika was, helder kleure materiaal gekoop vir ’n projek wat sy aan die gang het, maar nog nie gebruik het nie. Eers is die agterste muur met wit materiaal getooi en toe met ’n kruismuurbehangsel wat Clare het en van die gekleurde stroke materiaal langsaan. Sy het ook die boog wat gewoonlik vir troues gebruik word, met ’n reenboog, hemel en heuwel versier. Die res is Sondagoggend gedoen. Vroeg Sondagoggend het Alta en Ouma gaan blomme bymekaar maak op die terrein. Dis nogal ’n taak, hier is min blomme, net boganvillas en lelies en die lelies blom nie nou nie. Boganvillas hou ook nie baie goed in potte nie. Die eerste boganvilla wat ons rek om by te kom se tak breek en ons sny toe maar al die blomme af. Die res was in ons eie tuin. Hulle het in die week die palms terug gesny en Alta het toe ’n klomp van die takke aangedra huistoe. Emmers is gebruik as blombakke met sand daar in om die blomme op hul plek te hou en nie om te val nie. Almal was beindruk met die versierings en soveel so dat ons dalk ook vir ’n troue die saal moet versier.
Sondagaand braai die sentrumbaas en sy vrou by ons, hulle wou ’n bietjie met Ouma kuier voor sy volgende naweek permanent teruggaan Marloth toe. Ons gee hulle pap en sheba wat hulle vir die eerstekeer eet.
Foto’s

Donderdagaand op die sokkerveld (daar is nie gras nie net sand)

Vrydagmiddag

Sondagoggend




18 – 24 Maart 2013

Die week verloop op normaal as daar so iets is. Woensdagaand se ‘Home Group’ was hier by ons. Een van die ouens hier se pa het kom kuier en hy is ‘n ‘pastor’ in Engeland, hy het Sondag gepreek en ook die ‘preek’ of leer gedeelte by ‘Home Group’ gehanteer. Moet sê dit was baie gaaf, bedoelende vir ons om aan te hoor. Sy preek die Sondag het meer om die lyf gehad as wat ons meestal hier kry. Woensdagaand het hy ons herhinner om te onthou waarom ons hier is en nie in die daagliks dinge verstrengel te raak nie, maar om gereeld terug te kyk en te onthou wat ons roeping is.
Ouma was Donderdagmiddag weer saam op Hospitaalbesoek, hul was na die ortopediese saal, waar almal omtrent skouer operasies gehad het. Daar was ook heel party mense met brandwonde.
Ouma vertel dat die suster, 2 verpleegsters en iemand wat medisyne uitgedeel het gestaan en kyk het hoe een pasiënt, wie se een been en teenoorgestelde hand ge-opereer was, op sy boude aan gesukkel het toilet toe en dat niemand hom kom help het of ’n rolstoel gebring het nie. Sy sê dat dit ontstellend was om te sien.
Hier was hierdie week so 12 besoekers van ’n groep van Potchefstroom, wat ’n jaar vir Chrustus doen, Koreane van Amerika,’n meisie van Duitsland en ’n Portugees wat in Londen bly en in Suid-Afrika gewoon het tot hy 13 jaar oud was.( Dis nogal snaaks, hy koop alles wat hy as kind in Suid-Afrika geken het, maar nie in Londen kan kry nie. So waardeer jul Eet-Sum-More, Romary Creams, NikNaks ens.)
Vrydagaand is ons saam na ’n Gospel-konsert, Som de Ceu (songs of heaven), van Daniel Alencar. Hy is ’n sanger van Brasilië. Dit was gratis en hulle het opnames gemaak vir DVD en CD. Altwee die busse met 30 sitplekke elk, is hier weg stad toe na die Teatre Scala. Met die vertrek, terwyl ons in die bus sit en wag dat almal inklim, kom ons agter hier is ’n groot stryery aan die gang, dis toe een van die weduwees wat hier bly, wat saam wil gaan, met ’n groot blou emmer, en nie een van die bestuurders wil haar in sy bus laat ry nie, want sy word karsiek. Sy moes toe maar agter bly, met emmer en al!
Die teater moes ’n baie mooi plek gewees het, maar is soos meeste van die ou geboue afgeleef en het dringend herstel werk nodig. Dit lyk of die dak lek, daar is oral kolle en gate in die plafon, die sitplekke is nog met leer oorgetrek en kan doen met ’n goeie opstop. Wanneer die gehoor opgesweep word en begin spring beweeg die hele houtvloer onder ons afgesien van die vibrasie van die musiek, Alta het gebid dat die vloer moet hou, want as dit padgee onder ons, hoe ver gaan ons val? Die verhoog was met swart doeke getooi met droë takke waarop hulle fokus-ligte gegooi het en hulle het die ligte met verskillende kleure afgewissel. Dit het mooi gelyk en mens die gehawendheid van die saal laat miskyk. Hulle het ons kort-kort verblind (spreiligte) om skote van die gehoor te neem (as julle sy nuwe DVD koop sal julle ons dalk daarop sien, dis die twee wat in die middel oopbek staan en die gedoente gadeslaan). Ja, jul sal ook sê, jul kan dit nie glo nie, ons gaan na ’n blêrende konsert waarvan ons nie ’n woord verstaan nie! Is nogal vir ons ook snaaks, maar nou ja, ons was daar en dit was ’n interessante aand uit. Daar was ook Mosambiekers wat tussenin gesing het om die ander ’n ruskans te gee. Hulle het in Shangaan gesing en die woorde in Portugees en Engels op die skerm gegooi. In een lied het hulle van een reël ’n hele liedjie gemaak deur dit te herhaal en te herhaal, ’n tweede het net twee reëls gehad. Dit laat ons besef  hoe min ons in SA van die ander kulture weet, ek onthou dat hulle musiek altyd vir my eentonig geklink het, maar ons nooit werklik die kontak gehad het, soos wat ons nou met die Shangaan kultuur hier het nie.
Daniel Alencar het ook ’n getuienis oor wat die Here gedoen het met die swangerskap en geboorte van hulle kind, sy is nou so amper 2 jaar oud. Dit was alles in Portugees en Pastoor Nico het in die bus oppad terug vir ons die storie vertel, so dit is tweedehands. Toe Daniel se vrou 6 maande swanger was het die dokters hulle meegedeel dat haar lewe ingevaar is en dat hulle die baba moet verwyder om die vrou se lewe te red. Hulle het die Here in gebed gevra wat om te doen en ook baie mense via sms en internet gevra om saam te bid. Die baba  is toe op 6 maande gebore. Terwyl die baba in die broeikas was met asemhalings probleme het sy een keer al hoe moeliker begin asemhaal, hulle het weer dringend versoeke uitgestuur vir gebed dat sy weer moes begin sterker asemhaal. Dit het gebeur maar sy kon nie alleen asemhaal nie, daar is weer gebid dat sy moes begin om alleen asem te haal en dat daar nie breinskade moet wees nie. Een dag het die alarms afgegaan en almal het gedink sy is dood, maar toe hulle by haar kom was die suurstofpype uit haar neus en het sy op haar eie asem gehaal. Sy was 2 maande in die hospitaal en hulle sê daar is geen breinskade nie.
Met die terug kom is dit so tienuur die aand, en kon ons nie glo hoeveel mense nog opstraat was wat wag vir Taxi’s nie. Daar is tot nog stalletjies langs die pad oop. Mens kom tot nog brood kry by ‘Bread corner’.
Saterdag was ’n rustige dag en party van die seuns was al vroeg hier en het rustig gespeel. Ons moes hul later wegstuur en die hek sluit, sodat ons ’n middagslappie kon probeer in pas, Dit het toe nie gewerk nie, want die groter seuns het besluit om sokker in die pad tussen die huis en skool te speel. Saterdagaand het ons ’n ‘prayer and worship’ by die ‘prayer room’ gehad (die’prayer room’ is deel van ons huis, maar darem afgeskort met ’n eie ingang) Dit was hoofsaaklik die besoekers (westerlinge) wat teenwoordig was, daar was drie kitare en ’n drom en elkeen kon sing, bid, in- en uitgaan soos hulle wou. Wat steeds vir ons opval (ook wanneer net die sengelinge alleen saam worship) en nog moeilik gesluk word, is die enkele frases van ’n lied wat oor en oor, tot 10 keer, herhaal word. Ook die manier waarop die ‘worship’ liedere gesing word, is nie vrolik en prysend nie, dit is eerder klaagliederig, al is die woorde vrolik. So julle Doppers moet nie klaag oor verandering en aanpassing nie. Ons geniet dit steeds en is oop vir die aanpassings, solank dit wat hoofsake is, skiftuurlik regverdig kan word.(dankie Francois vir jou opvoeding om die onderskeid te kan maak.)
Sondag was ook rustig, Catherine het Saterdag ’n hele hoender gaargemaak, wat op die ou einde te veel was en nie vir haar lekker genoeg gesmaak het nie. Sy het dit Sondag-middag gebring en ons het dit bietjie opgekikker en saam met haar ge-eet. Ons het die seuns Sondagaand gaan haal om DVD by ons te kyk wat vir hulle spesiaal is. Ons kom net agter dat die taal ’n probleem is omdat ons nie behoorlik met hulle kan kommunikeer nie, maar ons werk daaraan net die die brein kan nie meer so lekker memoriseer nie.

Foto’s

Die verhoog gedurende die optrede
Die spannetjie baba’s waar Alta betrokke is





11 – 17 Maart 2013

Hierdie week is daar nie baie oor die sendingstasie nie, dit gaan meer oor die kinders se kuier en dinge wat ons van Mosambiek gesien het.
Dit was ’n lekker bedrywige week, met die kinders en kleinkinders wat kom kuier het, saam met alles waarvoor ons hier ook verantwoordelik is. Maandag het die gewone gang gegaan, skoonseun se rekenaarkennis is gebruik met probleme, en Dinsdag is ons met die bus dorp toe, wat die kleinkinders baie geniet het. Woensdagaand is die kinders saam “home group” toe en almal het die kleinkinders “adore”. Hulle oë het groot gerek, wanneer hulle met die oudste een praat en sy hul in Afrikaans geantwoord het.
O ja. Die seuns het hulle nogal gedra met die kinders hier, ons het vir hulle klei gemaak en die het hulle nogal goed besig gehou, maar om eierdoppe, lensies en rys te plak met kouelym, was net bo-kant hul vuurmaakplek.
Donderdag was ons Macaneta-eiland toe. Dis nou by die see, so 30km noord vanaf Zimpeto, om daar te kom, moes ons met kar en al tot op die veerboot ry om oor die rivier te kom. Dit is ’n eiland omdat die Nkomatirivier hierdie gedeelte heeltemal afsonder van die res van die vatseland. Aan die anderkant het ons, op ’n hobbelrige geboude pad tussen moerasse deur gery. Naby die see het ons deur die sand geploeg na verskillende vakansie-oorde. Hulle is lekker duur maar die fasiliteite is goed. ‘n Hamburger by een van die plekke kos R100 en ’n blikkie Coke R20. By die oord Tan’n Bietjie het ons eenkant geparkeer en ’n ruk op die strand deurgebring, waar die kinders in die vlakwater gespeel het. Dit is interresant dat daar nie naastenby die golwe is wat ons langs die Suid Afrikaanse kus kry nie, daar is so kleinerige twee golwe op ’n slag.
Daar het ons gesien hoe hulle visvang. Hulle stuur sulke klein skuite met nette see in en dan trek hul die nette van die land af in. Die nette het lang toue aan wat van die land af ingetrek word deur ’n groepie van so 17, jong mans en vroue, party met babas op die rug in ‘n “kapalana”. Die toue word sorgvuldig  opgerol soos hul vorder en as jou tou op is, hol jy see toe en begin weer vandaar af trek. Wanneer die net eindelik op die strand is begin die uitsorteer en vissies uit die net gehaal waar hul vas sit, party gooi dit wat hul nie gebruik nie net daar neer, maar ander gooi darem verder dat die golwe hul weer in vat see toe. Oral op die strand lê hopies jellievisse en klein vissies wat hul blykbaar nie eet nie en die wat reeds dood in die net was. En hier is nie eers seemeeue nie, het op die hele gebied net 2 gesien. (’n Kapalana is so ‘n 2 meter stuk lap met redelik kenmerkende patrone, wat die vroue om hul heupe dra of baba’s in dra of ook as kopdoeke. Dit word ook vir skadu gebruik, mens sien dit ook by straatverkopers waar dit as beskutting van son en wind gebruik word.)
Onder is foto’s en wat ons nie vooraf vertel is nie, is dat die veerboot gereeld breek en as jy op die eiland is gaan jy vir 3-4 dae daar moet wag tot die veerboot weer herstel is.

Veerboot
Op die veerboot
Strand met vissersnet in die voorgrond

Vissers

Vissers wat ‘n net uittrek

Die golwe



4 – 10 Maart 2013

Ons het ’n rustige kort week op Iris Zimpeto gehad en is Donderdagoggend 7uur hier weg Suid-Afrika toe. Waar dit ’n besige 3 dae was, voordat ons Sondag terug gekom het. Ons het dokters, voorskrifte, oog- en ore-afsprake gehad en ander sendelinge saam geneem om hulle visums  reg te kry vir die volgende 3 maande. En daar is ook aankope vir Iris gedoen. Sondag was dit die optog terug. Dis pak en pak, aan alles wat gekoop is en ons kinders en kleinkinders is ook saam met ons, ons eerste besoekers!

Verdere inligting oor die kinders:
Casimiro is redelik rustig en vriendelike seun, hy hou daarvan om boeke deur te blaai en is een van die eerstes om besoekers aan te hang, hy stel veral belang in hul kameras, selfone en rekenaars. Hy het ook ’n broer hier in die sentrum.
Shelton is bietjie wispelturig, een oomblik vriendelik en net die volgende is hy moeilik en onhanteerbaar. Hy kan ook heel dierbaar wees. Sy ouma besoek hom en sy suster gereeld, beide sy ouers is dood en die ouma sorg vir al haar kinders se kinders, maar kon nie met die twee jongstes se gesondheids probleme by hou nie.
Paulo is die moeiliker een van die groepie, hy hou meer daarvan om op sy eie te speel en trek gou terug, maar sal uit die bloute opdaag by die huis, of as ons by hom verby loop, kom hy en gee ons ’n drukkie.
Dit dan die seuns en ons sal dit waardeer indien julle bereid sal wees om gereeld vir een te bid.


25 Februarie – 3 Maart 2013

Dit was ’n redelik rustige week. Ons het almal so deur die week  ’n maagaandoening gehad.
Die seuns was ook minder iesiegrimmig, miskien begin ons mekaar nou beter verstaan en besef party ten minste, dat ons nie vir hulle manipulasie gaan val nie.
Cellia (die Brasiliaanse pastoortjie) het Ouma opgekommandeer om te help met die tuin. Dit vorder goed, maar die seuns wat in die tuin werk weet maar min.
Donderdag was Ouma weer uit op hospitaalbesoek en hulle was kinderhospitaal toe. Op een van die beddens het die ma so vas geslaap dat toe hul haar wakker maak, soek sy na die kind, wat self afgeklim het en op die vloer gaan slaap het.
Vrydagoggend het hier ’n vinnige bui, goeie reën geval en is die hitte bietjie gebreek.
Aangesien ons nie juis nuus het nie, kan ons dalk bietjie meer vertel van die seuns. Ons het gewonder of  daar nie mense is wat vir hulle wil bid nie. Meeste van hulle het glad nie ouers nie en ons weet ook nie of hulle Christene is nie. Laat weet asseblief indien julle sou kans sien om  vir een van hulle te bid. (klik op ‘comment’ om te antwoord en voorsien ook julle epos-adres). Ons sal terug antwoord met ’n foto en meer inligting stuur oor ’n kind. (Daar is een wat ons dink baie soos Kerneels is en dat hy hom baie goed sal verstaan.)
Die kinders is soos in Suid-Afrika sommer ’n geboortedatum gegee. Meeste van hulle se ouers kon as gevolg van die Vryheidsoorlog nie skool gaan nie en kan nie lees nie. Dus is kinders sommer net ’n geboortedatum gegee en is dit dus selde reg.
Samo se verjaarsdag. Hy verjaar eintlik eers Sondag, maar ons het die verjaarsdag Saterdag gevier. Samo en Alta het Saterdagoggend kolwyntjies gebak en ons het hom winkels toe gevat om vir hom skoene te koop. Hulle kom baie min in winkels, maar hy het hom baie goed gedra en sy hande tuis gehou. Die partytjie was ook indrukwekkend, hulle het eers vir hom gesing en daarna vir hom gebid. Onder is foto’s van die partytjie.
Samo is ’n aangename intellegente kind, met ’n positiewe geaardheid. Is baie opgewonde en volhardend rondom sy verjaarsdag en wat hy wil hê.  
Paulo Lois is die kleinste, fisies van die klompie. Baie rustige kind wat graag teken en nogal ’n unike styl het.
Alito is die ander kunstenaar, hy is sommer vies as ons hul ander kunsvlyt aktiwiteite laat doen as teken.
Alfeu is fisies die grootste en waarskynlik ook die oudste. Hy verstaan so half en half Engels en vertaal op sy manier vir die ander. Hy is baie “loud” en alles wat hy sê, word oorverdowend gedoen. Nou moet ek by sê, hulle word geleer om bv. die tafelgebed uit te skree, soos ons by ons skoolsport liedjies en krete sou skree. Hy is ook gedurig besig om ritme op alles en met alles uit te timmer. Maar hy is ook die een wat omsien na kleiner kindertjies en veral die gestremdes.
Volgende week inligting oor die res.
Sondag ontmoet ons ’n span van SA wat ’n Iris Minitry, met die naam Footprints, in Johannesburg (naby Laseria) bedryf. Dit is blykbaar soortgelyk aan wat hier op Zimpeto gebeur. Julle kan gaan kyk op http://www.irismin.co.za/ en http://www.footprintsplay.co.za/
ns. Ons sien daar is mense van buite Suid Afrika wat die blog gelees het, indien julle dit volg laat ons asseblief weet wie julle is. Druk ‘Comment’ en gesels met ons. Die van binne SA is ook welkom om te gesels.

Sam
Sam meng koekdeeg

Gebed vir Sam

Die feesmaal



18-24 Februarie 2013

Maandag is die gewone bedrywighede, niks uitstaande nie. Ouma brei en een van die seuns wil ook, maar sukkel en Alta wys hulle hoe om vingerbrei te doen. Petrus vind Maandag uit dat werks-etiek hier in Mosambiek net soos in SA is, alle nuwe stelsels wat ingestel is, word doodeenvoudig omseil en die bestuurder vermy om stappe te neem en Petrus het nog nie uitvoerende magte gekry om self te kan optree nie.
Dinsdag is weer Shoprite toe met die bus vir aankope vir die babas. Wat ’n interessante rit, ons gesels met een van die besoekers en vind uit presies wat hy in Engeland doen. Hy werk vir sy kerk en doen ook speel-terrapie en ons gryp dadelik die geleentheid aan en vra om ons meer daarvan te vertel. Hy het reëlings vir die aand en ons moet met die kinders besig wees en ons reël dat hy die aand na hul terug is van die straatuitreik met ons gesels en so word ons toe ook bietjie slimmer. Deel van die gesprek op die bus was ook oor vingerbrei en die aand wys Alta toe gou vir die vrou wat daaroor gevra het. Op die ou end sit drie volwassennes en vingertjie-brei en is net so opgewonde daaroor as die kinders en dit 10:30 in die aand. Ons vind dit baie snaaks!
Woensdag begin nogal erg, Alta loop om klere, wat reggemaak is, vir die seuns te gee voordat hulle eetsaal toe gaan, want vandaar gaan hulle direk skool toe. Daar aangekom is dit ’n geskree van ’n ander wêreld, die een seun weier om die vuil hemp wat hy aan het, uit te trek en ’n skone aan te trek. Hulle trek gewoonlik hul skoolhemde bo-oor ’n T-hemp aan. Ons kry hom naderhand sover om die skoolhemp aan te trek en eetsaal toe te loop. By die eetsaal keer ’n ander kind hom voor en eis sy plakkies(skoeisel) terug, ek sien toe eers dat hy nie sy eie aan het nie en die seun wys hom waar hy syne gelos het. Ons moes die wat hy aan het vir hom uittrek en sy eie aantrek, hy het geen samewerking gegee nie. Vanmiddag kom hulle so stuk-stuk aan en elkeen trek in sy eie rigting en dit is chaos. Dieselfde seun van die oggend is ontevrede omdat hy nie sy sin kry nie en wil net loop, Petrus kom om die hoek en keer hom voor en bring hom terug. Hy stoei en sit dieselfde gesanik as die oggend op, glad nie tevrede om vasgevat te word nie. Hy gaan so aan, dat die buurvrou naderhand oor die heining vra of alles reg is en ons het nie regtig ’n benul waaroor al die geskree is nie en hou hom net vas om hom te kalmeer en te keer dat hy nie pad vat nie, het nie baie suksesvol gevoel nie. ’n Ander een is ook naderhand aan die skree en wil nie dat ons naby hom kom nie.
Tussen deur gaan die ander aan met hul gom en sand projekies, alles is vol sand en gom, tot die badkamer. Wat ’n middag! Ons stuur hulle camerada toe, maar ’n paar bly agter, tot dit tyd vir stort is. Ons is nog besig met ’n paar ding, onderandere is Petrus besig om die Kia te was toe die een wat die meeste geskree het saam met ’n ander een terug is en hulle help kar was, hulle loop eers toe dit tyd is om eetsaal toe te gaan. Ons kan asem skep en stort self en eet ook voor ‘home group’. Terwyl ons nog eet, kom een om die hoek loer en nie lank nie en 5 van hulle is hier onderandere weer die een wat die middag so ’n geskree opgesit het. So dit wil nie voorkom of ons te streng was of verkeerd opgetree het nie, hulle kom weer terug. Ons besef ons het baie meer geduld nou as ’n klompie jare terug.
Walter wat die IT hanteer wil dit nie meer doen nie en gaan vir ’n maand huis toe. In ’n gesprek met een van die leiers meld Petrus dat hy dalk sal kan help. Kort daarna (Maandag) ontvang hy ’n epos vanaf Zimpeto se direkteur, wat tans op vakansie is, dat as hy daarin belangstel om te help moet hy net eers kyk of hy nie te veel aanvat nie en dat hy daaroor bid vir leiding. Woensdag-middag daag Walter hier by die huis op om te hoor of Petrus by hom Dondermiddag sal kan uitkom, sodat hy kan begin om Petrus te wys wat alles by IT aangaan, die besluit is uit Petrus se hande gevat.
Woensdagaand is dit weer Homegroup en Wendy hanteer Neh.4 met ons, in opvolg van ons vorige hantering 4 weke gelede. Dit gaan oor Israel wat die mure van Jerusalem moes herbou met die gereedskap in een hand en ’n wapen in die ander hand. Sy gee vir ons 8 wapens uit die Skrif wat ons hier in Zimpeto kan gebruik: Visie om altyd te onthou (hoekom het ons hierheen gekom); Eenheidtussen ons sendelinge, uit verskillende nasies en kulture, wat hier in ’n klein ruimte saam moet werk wat verder onderverdeel word in  vergewingsgesindheiden eerbied vir mekaar; Aanvaarding van gebeure om vrede te kan ervaar; Lofprysing aan God; die Bybel, verklaar dit, praat dit, kou daaraan en bid uit dit; Rus, verdeel in fisiese, emosionele en geestelike rus; jou Gawes, Vrugte van die Gees en Wapenrustingvan God; laaste die Waarheid wie ons is volgens die skrif. Verder is Petrus baie gelukkig met Homegroup, daar is soos met die kleingroep altyd koek.

Donderdag is die seuns weer die gehoorsaamheid self en Ma-Nellie is hospitaaluitreik toe. Daar is op onthoud, daar word na tolke gesoek om saam te gaan en hulle het nie die brief van die pastoor om in te handig by die hospitaal nie. Hulle word net tydens besoekure toegelaat en dis half vier toe hulle hier weg is en moet toe nog die brief by die pastoor langs die pad kry. By die hospitaal aangekom is daar net tyd om by een saal per groep (kon 2goepies maak) aan te doen. By die saal waar Ma-Nellie hulle is is daar 4 pasiënte, 1 sê dat hy reeds ’n kind van die Here is en gereeld kerk toe gaan, maar die ander 3 neem die besluit en maak Jesus deel van hulle lewens na daar virhulle gebid is. Wat ’n seëning en dit nadat die duiwel hard probeer het om hulle daar weg te hou!

Vrydag gaan normaal aan en so 16:30 dring Alta daarop aan dat ons ’n ent gaan ry sodat sy van haar frustrasies ontslae kan raak. Ons vat die pad noord na Xia Xai, ’n mens spreek dit Shai Shai uit, se rigting. Ons ry tot by Marracuene en gaan soek die pont waarmee jy oor die rivier gaan om by Macanetastrand uit te kom. Dit is die naaste skoon strand waar ’n mens dit kan waag om te swem. Die plan is om in Maart wanneer Alta en Clare (Clare is betrokke met uitreike en John is die Onderhoudsbestuurder met ook ’n lekker humorsin, hulle is van Wales af) af is, ’n bietjie soontoe te gaan vir die dag.

Saterdag en Sondag is rustig met die kinders wat so 2-2 kort-kort hier opdaag en dat ons die hek moet sluit wanneer ons ’n bietjie wil slaap of alleen wil wees om ’n vleisie te kan braai. Hierdie keer was niemand uitgenooi om saam te braai nie, want Ma Nellie het sjokoladepoeding gemaak en Petrus deel dit nie graag met ander nie. 


Onder is foto’s van die rivier en pont, ’n foto van hoe hier steiers gebou word en vir die wat van steiers en hulle oprigting  weet sal dit asemrowend wees, foto’s van ons spannetjie (die een met die hemp met die horisontale strepe en rooi broek is Agostinho wat terug huistoe is) en ’n inwoner wat ons hier by ons huis ontdek het.






12 – 17 Februarie 2013

Hierdie is ’n lang gedeelte want daar het baie gebeur.
Dinsdagoggend  toe Alta saam met die bus oppad was dorp toe om aankope te gaan doen, vir die babas(nursery) vertel hulle vir haar dat een van ons seuns terug geplaas gaan word in sy ouerhuis, Vrydag. Wawo, sy sukkel nog om alles gewoond te raak en te verstaan hoe dinge werk en nou nog iets nuut. Hulle gee blykbaar sekere goed saam, maar sy het nie ’n benul wat nie, en besef sy sal iets moet kry om ook vir hom te gee en wonder hoe dit sal gaan met nou nog ’n ekstra mond wat gevoed moet word by sy huis, en koop ’n bietjie kos. Sy weet ook nie presies wat se klere hy het en in watter toestand dit is nie. En mens het in die kort  tydjie gewoond geraak aan elkeen en sy spesifieke behoeftes en karakter. Hy het elke Donderdagaand met die kerkdiens op Petrus se skoot kom lê en slaap.
Dinsdagaand hoor ons dat een van die seuntjies (5 jaar oud) wat ongeveer 24 Januarie geintegreer is na sy ouma toe, soek is, al sedert 2 Februarie. Die ouma het alles moontlik gedoen om hom op te spoor, maar hulle kry hom nie en nou kom vra sy hier hulp. Almal begin dadelik bid, maak ‘Flyers’ om in gemeenskap uit te deel en plaas dit op Facebook . ’n Menigte bid.
Woensdagoggend gaan ’n span uit om te help soek, daar het met die gebede gesigte navore gekom en hulle kyk uit vir tekens en volg dit. Die vrou, wat sy huismoeder hier was, het die verlore skaap in die Bybel gesien terwyl sy gebid het en die oggend toe sy haar emails oopmaak het haar swaer vir haar dieselfde gedeelte gestuur om aan vas te hou. Een van die ander vroue hier het onder andere ’n wit heining wat nie soos die ander hier lyk nie en Donald Ducks gesien. Op ’n punt kom hulle op hierdie heining af , dis ’n speelskooltjie en hulle gaan vra, die vrou wat die gesig gesien het besluit om nie in te gaan nie, maar sy kry ‘n boodskap wat sê sy moet gaan kyk hoe dit by ander skole lyk. Toe sy in loop is daar 3 Donald Ducks op die muur geverf en nog op ander mure ook. Die kind is nie daar nie, maar daar was ’n ander kind daar wat verlore was. Hulle was uit opsies en besluit om terug te keer basis toe. Die een vrou in die groep besluit om eers ’n vriendin, wat by ’n ander kinderhuis werk, te bel en te hoor of hulle nie ’n verlore kind onlangs daar gekry het nie. Die antwoord dat daar ’n kind van dieselfde ouderdom ’n paar dae gelede deur die polisie daarheen gebring is. Hulle is daarheen en tussen die kinders wat op daardie staduim geslaap het en vind hulle hom!
Net God kon dit bewerk dat die kind juis by die spesifieke kindershuis, uit baie in Maputo, was.
In die korrespondensie wat Iris vooraf aan ons gestuur het, meld hulle dit duidelik dat elkeen van ons nie net deur God hierheen gestuur word om vir Hom hier te kom werk nie maar ook ‘He has brought you here for you’. Ons sien dit almeer in dinge wat hier gebeur. 
Woensdagmiddag het Alta die seuns swembad toe geneem, hulle vra al daarvoor van ons met hul begin werk het. Sy het nie kans gesien om met 8 seuns swembad toe te gaan met wie sy nie behoorlik  kan kommunikeer nie. Amilto, ’n Mosambieker wat ook help met die kinders in die middae, het gesê hy sal saam gaan, en gelukkig het een leier van die YMCA span van America wat hier besoek aflê, aangebied om van die span (hul is 18) te vra om saam te gaan swembad toe. ‘Ons’ was toe 3 Amerikaners, Alta en Amilto en 8 baie energieke seuntjies. Almal behalwe Amilto is in die Kia hier weg swembad toe en die klomp het hulle gate uit geniet in ’n groen-alg swembad waarvoor jy 100 metikas vir ’n volwasene en 70 metikas vir ’n kind moes betaal (R1.00 = 3 metikas). Die Amerikaners het ook hul hulp aangebied om een van die kamers in die camerada te help verf. (Slegs die kamer van die 8 kleintjies was reeds geverf maar die ander 3 kamers waar die groter seuns slaap moet nog geverf word)
Donderdag het Petrus die een vergadering op die ander een gehad.
Die verwery het amper op ’n groot gemors uitgeloop. Eers is daar verskillende soorte verf gemeng, dis nou oliebasis en PVA, wat ’n dik spul tot gevolg gehad het wat nie aan die mure wou bly nie, toe word daar lampolie bygegooi ipv terpentyn, wat dit nog dikker gemaak het en op die ou end het hul nuwe verf gaan koop, al wat ons genoeg van kon kry, was Sky Blue. Maar ek moet sê dit lyk baie mooi en 100% beter as die lood grys wat oral deur die beddens afgestamp was. Alta sien deur al hierdie floppies dat dit ’n bestuuring van bo was om op die einde baie mooi te lyk.
Vrydagoggend begin Petrus-hulle met ’n nuwe stelsel om bedrog met brandstof te keer en hy moet vir ’n automatiese bussie, wat soos ’n taxi lyk, gaan brandstof ingooi. Binne die basis is daar diksand oppad hek toe ± 150 meter, as gevolg van reen wat die sand daar spoel en buite die hek het die munisipaliteit besluit om die teerpad ’n slag skoon te vee (so 3 meter van die teer was onder sand) en al die sand is op die sypaadjie en ook voor die hek gegooi. Met die wegtrek besef Petrus hy ry nie met ‘n 4×4 nie en sal sy ry moet ken (hy moes al ’n slag 4×4 gebruik met die Kia om deur te kom) want sy eer is op die spel as dit moet gebeur dat hy vasval en uitgehelp moet word. Naby die hek moet hy links padgee vir in voertuig wat inkom, daar is ’n gedeelte met gras waar hy kan wag maar om daar te kom oor die walle sand, was dit so 2 keer terugtrek en weer probeer. Buite die hek was dit wag net buite die hek waar die sand ’n bietjie gekompakteer is tot daar ’n gaping in die verkeer is en dan teen maksimum versnelling gly-gly deur die diksand tot op die teerpad. Teruggekom was daar gelukkig ’n opening om regs deur die verkeer te kom en die hek was oop so hy hoef nie stil te gehou het nie, sy eer is nie gekrenk nie.   
Alta is aan diens in die Nursery en sien dat daar weer aankope gedoen moet word en ons besluit om dit die middag te doen en saam met die bus te ry wat elke Vrydag 14:00 mense in dorp toe neem vir aankope. Die bus het amper vasgesit in die sand met die terugkom in die basis in.
Ons word ook genooi om by ‘n paartjie Vrydagaand te gaan koffiedrink , hulle is van Switserland. Daar aangekom is die verpleegstertjie van die sentrum ook daar, sy kom van Duitsland af. Ons kry minttee, sjokoladekoek en lemmetjie water. Na aanleiding van ’n vraag hoeveel malariagevalle hier op die basis voorkom, bevestig die verpleegster dat daar geen gevalle van persone binne die basis vir die laaste 2 jaar was nie, net mense wat uitgegaan het en vir ’n tydperk buite die basis was of mense wat van buite af ingekom het na die basis toe. Haar verklaring was verder dat sy glo dat die Here se hand hierin is, want die kinders, behalwe die baba’s, gebruik nie die muskietnette om onder te slaap nie, hulle gebruik ook geen muskiet-afweermiddels nie en die kamers se vensters het nie muskietnette voor nie en staan altyd oop. Daar is ook nie ’n tekort aan muskiete hier nie en steeds kry hulle en die res van die personeel en sendelinge wat hier op die basis bly nie malaria nie.
Saterdag is ’n rustige dag en ons het ’n bietjie rondgery en vleisgebraai.
Sondag is ons 10 uur kerk toe (half 2 was ons terug), die prediker is een van Heidi Baker se Mosambiekse aanneem-seuns wat ’n pastoor geword het en in Suid-Korea werk. Hy is hier om ondersteuning te gaan gee in die vloedgebied. Hy gee ’n maraton diens.
Julle sal oplet dat ons niks meer oor die hitte hier skryf nie, ons begin dit nou aanvaar en gewoond word. Die waaiers werk 24 uur. (Om oor die hitte te praat raak afgesaag, as daar so baie gebeur.)