24 Februarie – 2 Maart 2014

Oor die naweek het een van die ‘special needs’ kinders ’n been gebreek en het hy nou ekstra versorging nodig en gebede dat die been goed sal aangroei en vir ekstra geduld vir sy versorgers.

Ons hanteer ‘Home Group’ die week en is dus bietjie besiger as gewoonlik.

Die kinders sukkel om by hul nuwe programme in te skakel en ons en die ‘educater’ is gedurig opsoek om hulle betyds iewers te kry waar hulle hoort.

Die strykyster van die camerata het gebreek, dis die derde een sedert Augustus. Nou is hier elke oggend teen 11:00 en in die aand, kinders wat hul skoolklere wil stryk voor hulle moet skooltoe gaan.

Vrydagoggend is ons by die Prayer room 7 uur waar daar vir die kinders gebid word en van die kinders ook vrywillig teenwoordig is. Die een Tia bring vier 4 jariges en maak hulle staan by ons en hulle is heeltemal gelukkig daarmee. Die een seuntjie staan eers net voor Petrus met sy rug na hom toe maar later skuif hy terug tot teen Petrus, die ander dringmee om Alta se hand te hou. Na die sessie terwyl ons uitbeweeg moet ons elkeen optel en ’n drukkie gee. Die een dogtertjie is soos ’n seekat, haar bene en arms strek en rek en dit kos stoei on haar neergesit te kry.

Vrydagaand kom vra een van die groot seuns of hy iets op die rekenaar kan doen vir die skool en ons sê dis reg. Met bietjie hulp is die stuk reg en ons druk dit vir hom. Saterdag-aand kom vra nog van hulle en Sondagaand nog. Dit lyk asof ons sal moet soek vir ’n rekenaar en drukker, van hulle is nou in klas 10 (st 8) en een is in klas 11 en sal dit seker al meer nodig kry.

Saterdagoggend bak ons koek en hou partytjie, want een van die eerste groep kleinseuntjies verjaar Maandag. Saterdagaand braai ons vleis saam met een nuwe sendeling wat die muur in die cametata geverf het en die kinders Engels leer.

Sondagoggend is ons Afrikaanse kerk toe in Matola en neem 3 van die seuns saam, 2 groot en een kleintjie. Net toe die diens begin is daar ’n kragonderbreeking en die sang word bietjie beperk, met die projektor wat nie werk nie. Die kinders is stil en bekyk alles met groot oë. Oppad terug vra ons of hulle van die diens gehou het, ja sê al 3. Ons vra toe of dit beter is as Zimpeto se kerk en dit ontlok ’n luide ‘Nee!’ van al drie.

17 – 23 Februarie 2014

Die week het nie iets uitsonderlik opgelewer nie. Die kinders wat siek was van malaria, het goed op behandeling gereageer en is almal beter. Die virus doen nog die rondte op die sentrum; hoofpyne, koors, naarheid en maagaandoenings kom voor. Die kinders is so 2 -3 dae siek, meeste net 2 dae en dan gaan dit beter. Hier en daar is ook van die sendelinge wat nie te goed voel nie.

Ons dank die Here vir die wat beter is, en bid vir die wat so op ’n streep siek word, dat ook hulle, gou sal herstel en veral vir die ‘HIV’ kinders, want enige virus kan fataal wees vir hulle.

Een van die sendelinge het gehelp toe ons die naweek weg was om ’n muur in die cametata te verf, sy is ’n pragtige mens en is ’n onderwyseres van Ierland. Sy leer ook die kinders Engels en is uitstekend. Almal is lief vir haar, sy gaan egter Junie terug Ierland toe en sal verseker gemis word.

Die Portugees vorder, ons leer nog gereeld nuwe woorde, maar sukkel nog om dit in sinne te formuleer. Selfs kort sinnetjies is ’n uitdaging.

Gebede:

Bid asb vir gesondheid en beskerming teen al die siektes;

Vir die kinders met ‘HIV’

Vir vrede en rustigheid oral op die sentrum.

10 – 16 Februarie 2014

’n Rustige week (die base is oorsee en kinders is in die skool). Alta word toegegooi onder herstelwerk aan die seuns se klere. Dis asof alles stukkend is en elkeen van die 26 het nog hul eie versoeke van goed wat hul meer nommer pas wil hê of nie wil hê nie.

Die naaldwerkkamer gaan goed aan en die goed wat in die ‘Hospitality’ winkel is verkoop stadig maar seker en so moet ons gaan goed aankoop om van die goed af te handel sodat dit in die winkel geplaas kan word. Donderdagoggend gaan ons toe saam met een van die groot meisies om krale te gaan koop by ’n winkel iewers in die stad. Daar is ook ’n materiaal winkel, maar ons kry nie iets waarin ons belangstel nie. By die kar sê sy daar is nog ’n winkel verder aan. Ons vra hoe ver dit is, is dit naby, ja sê sy, en ek dag ons moet bietjie meer uit vra en vra is dit loop afstand, want nou ken ek ook van Afrika se begrippe en verwysings, maar een van die ander sendelinge is saam en is ’n Brit, wat nie kennis van die dinge het nie. Persepsie is een van die dinge wat in niemand se oog dieselfde is nie. Ons los Petrus in die kar en ons begin stap, na die derde blok lyk die meisie nie meer so seker nie en ons vra of ons nog op die regte pad is. Sy verseker ons dis nog reg, maar dis twaalfuur en warm, met die humiditeit diep in die sestig present, en ons stap nog ’n blok en ’n half en daar is die winkel. Kyk rond en koop ’n paar goedjies en durf die terugtog aan, koop koeldrank langs die pad en stap, Petrus is warm gebak in die kar en ons warm en moeg geloop. Dit was nie te min, ’n interessante stappie.

Hierdie week is daar ’n virus of iets wat die rondte doen op die sentrum en heel party kinders en volwassenes is koorsig en voel nie lekker nie. So is daar ook 5 kinders wat malaria het en ons het ook 3 dogters opgeneem wat erg verwaarloos en mishandel is en ook baie siek is, die oudste een is die swakste en kan net kort endjies met ondersteuning loop. Die fokus vir gebed vir die week is dus op geneesing vir almal.

So ons vra gebed vir al die siek kinders veral vir;

· beskerming teen malaria en geneesing vir die wat reeds siek is en dat hulle gou sal herstel en nie sieker sal word nie

· vir al die kinders wat ‘HIV’ het en ekstra beskerming en gebed nodig het

· vir kinders wat verskuif is en nuut is, wat nog sukkel met aanpassing en inskakeling

· vir die wat Portugees leer dat dit sal inslag vind en makliker op die tong kom lê

3 – 9 Februarie 2014

Na ’n lekker vakansie van rus en niks doen het ons op 2 Februarie teruggekeer. Die kinders het ons toegesak en saam met Maandag, wat ’n vakansiedag was, het hulle ons besig gehou. Dinsdag het die skole begin en het dit ’n bietjie rustiger geraak. Alta moes die groot seuns se broeke vir skool aanpas met baie vindingreikheid, want van hulle moes groter gemaak word.

Terwyl ons weg was het daar twee Afrikaanse meisies, vanaf die Kaap, gearriveer vir ’n jaar diens. Hulle kry maar swaar met die hitte en ons is nou 4 Suid Afrikaners hier op Zimpeto.

Die Mosambiekse regering is baie goedgunstig en het besluit om Vrydag ’n openbare vakansiedag te maak, iets met die opkomende verkiesing te doen, en dit het die week kort gemaak.

Vrydag het ons gebruik om die tuin ’n bietjie netjieser te kry.

Saterdogoggend hou die seuns ons besig maar die middag boender ons hulle weg tot een van die nuwe sendelinge saam met een van die groot seuns opdaag om ’n koek te bak. Daar is skierlik nou baie belangstelling in bakkery wat seker meer oor die sendeling gaan.

Sondag was dit kerk en daarna rustig met die kinders uitgesluit.

Oorsig

Daar is nou ‘n jaar verby waar ons hierop Arco Iris Zimpeto baie dinge beleef, gesien en gedoen het.

Drie jaar voor ons koms na Zimpeto het Petrus gedroom van die Lebombo Grenspos gehad en dit onthou, wat reeds raar was. Ons hoor van Iris Ministries en uit nuuskierigheid gaan kyk ons, wat ons oor hulle op die internet kan kry. Die eerste bladsy wat oopmaak is Zimpeto s’n (Z is gewoonlik laaste) met die versoek dat hulle na ’n bestuurder vir instandhouding soek (iets wat Petrus kan doen). Dit word daargelaat en ons gaan aan met ons werk. ’n Paar dae later lees Petrus in Hebr. 11:8&9 dat God Abraham na ’n vreemde land toe gestuur het, wat dadelik vir hom uitstaan en herinner aan Iris. Dieselfde dag stuur hy toe ’n e-pos aan die bestuurder van Iris Zimpeto wat dadelik terug antwoord, wat ook vir ons ’n verdere rigtingwyser was. Ons word toe uitgenooi om ’n besoek aan die sentrum te bring, maar ons moes eers paspoorte kry. Ons doen aansoek en word gesê dat dit 3-6 weke neem. Nie waar God werk nie, ons het die Maandag ons aansoeke ingehandig en die volgende Maandag ons paspoorte in ons hande gehad. Dit was die week voor die langnaweek in September en ons was reeds van plan om Marloth toe te gaan vir die langnaweek. Ons besluit om die besoek oor die langnaweek te doen aangesien dit langnaweek is en ons naby die grens is. Verder, wat ons nie geweet het nie, was dit ook die laaste naweek wat die bestuurder op die sentrum was voor hulle vir 6 weke Australië toe sou gaan, wat ons proses sou vertraag het. Ons het die Sondag op Iris gearriveer, nog betyds vir die kerkdiens en is later onthaal en ook deur die sentrum geneem om alles te sien. Die volgende more maak Petrus die Bybel net oop en lees Maar Jesus het gesê: “Laat staan die kindertjies en moet hulle nie verhinder om na My toe te kom nie, want die koninkryk van die hemel is juis vir mense soos hulle.” Matt 19:14. Hierdie was duidelik die antwoord op wat ons moes doen. Op 4 Oktober 2012 laat weet hulle ons moet ’n klomp dinge doen om die proses aan die gang te kry. Ons moes getuigskrifte kry en polisie-klarings om toegelaat te word om met die kinders te kan werk. Die is vir ons vertel neem drie maande, weereens het alles net in plek geval en het ons dit na ’n maand gehad. Ander dinge wat ons moes doen was om die winkel te verkoop, die huis leeg te kry, na 30 jaar wat ons daar gebly het en huurders te kry. Tussen deur moes ons ook nog die gewone dinge by hou soos ons pligte by die kerk en werk. Ook trek ons Desember met dit wat oorbly (na wat uitgedeel, weggegee en weggegooi is) na die huis op Marloth toe.

Petrus se ma het ook siek geword terwyl sy by ons in Middelburg gekuier het en was daar in die hospitaal en het ons haar terug geneem na die tehuis waar sy in die siekeboeg opgeneem is. Daar het sy al sieker geword, is later oorlede en het ons haar die einde van November begrawe.

Op 10 Januarie 2013 pak ons op Marloth en ry Zimpeto toe om ons nuwe lewe daar aan te pak.

Saam met die sekerheid dat jy die wil van die Here uitvoer, is daar tog ’n mate van vrees vir die onbekende, want jy bly maar net mens. Daar is baie stories van probleme wat wetstoepassers, in Mosambiek, gee net om omkoopgeld te kry ens. Elke keer wanneer ons moes ry het elkeen van ons vir God gevra vir sy beskerming oor ons en nie eenkeer het Hy ons in die steek gelaat nie. In al die kere wat ons deur die grens is, was daar net eenkeer ’n probleem met ’n doeanebeampte wat omkoopgeld gesoek het, wat ons tog reg kon hanteer en vir ooral waar ons gery het was daar ook net eenkeer ’n verkeerspolisieman wat regtig probeer het om ons te dwing om omkoopgeld te betaal. Verder het die Here ook sy hand van beskerming oor ons gehou op Mosambiek se paaie met hulle eie soortige manier van bestuur.

Ons het in ’n totale nuwe omgewing ingestap en ons wêreld is vergroot. Daar is sendelinge, getroud en ongetroud van sewe verskillende nasionaliteite met hulle eie geite en giere. Die Mosambiekers is nie te verskillend van ons SA inheemse bevolkings nie, maar daar is tog verskille. Die verskillende aksente en uitsprake maak dit soms ’n uitdaging om te volg wat gesê word en dan sê hulle ons het ook aksente wat dit vir hulle moeilik maak om ons te volg, maar ons hoor dan nie dat ons aksente het nie. Dit bring egter ook blootstelling aan ander tale, kulture en lewensomstandighede. Die aanbidding van God was ’n bietjie, miskien baie, buite ons gemaksones. Ons was nie gewoond aan gesamentlike gebede op hulle maniere nie en dan ook nog in verskillende tale, volumes en style nie. Kerkdienste is vir ons lawaaierig en boodskappe is vlak en langdradig. Die ‘worship’ of sang kry baie aftrek en dit op die hoogste volume, maar kerkgangers word nie werklik toegerus in God nie en dit voel of daar nie regtig respek in die dienste is nie (jy kan met enigeen gesels terwyl daar gebid word, ens.), seker maar die Dopper wat nog uitslaan. Wat ondervind word, is dat die kinders van klein tot groot (ook die wat al werk) geen respek het vir enige gesag nie. Ons maak dit een van ons prioriteite om die kinders, vir wie ons verantwoordelik is, respek en gehoorsaamheid te leer. Taal is die ander toets, eredienste word soms in Portugees aangebied dan in Shangaan en Engels getolk, alles gebeur ter selfde tyd. Een Australiese pastoor wat besoek gebring het se kommentaar was ‘This is crazy’. Dan is daar natuurlik die nuwe taal (Portugees), wat ons nou op ons ouderdom, met ‘n gesukkel probeer aanleer en baie frustrasie veroorsaak wanneer ons nie die kinders verstaan of hulle ons verstaan nie. By dit alles is daar nou drie tale wat ons daaglikse praat, Afrikaans tussen ons, Engels met die wat Engels kan praat en Portugees met ’n gesukkel. By dit weet jy nooit as jy die kinders iets vra of dit Portugees of Shangaan is wat hulle antwoord nie. Ons praat partykeer Afrikaans met die ander sonder om dit agter te kom. Jy besef dit eers as jy daardie raaiselagtige uitdrukking in hul oë sien en dan kry jy sommer lag vir jouself.

Die vind van ’n Afrikaanse gemeente in Matola (Die Lewende Gemeente Maputo) was ook ’n besturing. Iemand het ’n ander plek gegoogle en bloot opgemerk tydens die soektog dat daar ’n Afrikaanse gemeente is in Mosambiek. Daarna het ons die kerk gaan soek en gaan gereeld 1 maal per maand daarheen. Na ons so 3 dienste daar bygewoon het, het die pastoor ons kom besoek, sonder dat hy geweet het presies waar om ons te vind. Hy het ’n rukkie gesels en uitgevra en toe gevra hoe lank ons gaan bly en of ons verblyfspermitte het. Ons antwoord was, ons bly tot die Here sê ons moet gaan en dat verblyfspermitte nie oorweeg nie, aangesien dit te duur is. Hy sê toe dat hulle niemand tans ondersteun nie en dat hy met die kerkraad sal praat. Die volgende middag het hy laat weet dat hulle R13000,00 toegestaan het vir ons vir permitte. Dit was vir ons ’n verdere aanduiding dat ons steeds is waar God ons wil gebruik, aangesien ons nie daarvoor gebid, gewonder of gevra het nie.

Wonderwerke vind ook nog plaas, mens moet net kyk en luister. Vroeg in die jaar het ’n 5 jarige kind weggeraak, wat terug geplaas was by sy ouma, slegs ’n paar dae nadat hy huis toe is. Die Ouma het alles gedoen wat sy kon om hom op te spoor, maar het nadat hy ’n week weg was en die polisie met geen inligting uitgekom het nie, het sy by Iris kom vra of hy nie dalk hier uitgekom het nie. Ons het dadelik begin bid en ’n soekgeselskap is die volgende oggend uit om te gaan soek. Die wat hom ken, het deur drome of gesigte die nag aanduidings gekry waar om te soek. Hy is later die dag by ’n kinderhuis gevind en veilig terug geneem na sy ouma. Die wat Mosambiek ken sal besef dit was ’n wonderwerk dat hy opgespoor is en nie soos van ons kinders in die sentrum wat nooit weer met hulle families verenig word nie. Die ander wonderwerke was gebede rondom kinders wat siek was of is en steeds met ons is. Die kinders wat een of ander gebrek het of HIV het staan gewoonlik nie ’n baie goeie kans op behandeling as daar nie meer ’n ander uitkoms is nie, bloot omdat middelle beperk is en eerder gebruik word vir mense wat iets vir die samelewing kan beteken. Dit inkort is die agtergrond waarteen baie mediese besluit gemaak word. So het ons ’n dogterjie met Down sindroom wat ook ’n hartkwaal het en baie swak gevorder het. Met baie gebede is sy na die hart-hospitaal geneem om te hoor of hulle vir haar sal help. Tot almal se verbasing stem hulle in, maar sy moet 6kg weeg voordat hulle kan opereer. Met baie gebede, geduld en ekstra voedings, wat ure neem om haar te voed, weeg sy eindelik 6kg toe sy 18maande is en hulle opereer toe in Julie. Sy kon toe darem al sit, het min gepraat en nie veel energie gehad nie. Nou lyk sy soos ’n regte Down sindroom-dogterjie, is spek vet, kruip en begin al loop en brabbel aanmekaar, steek haar armpies uit om opgetel te word en is elke dag ’n herinnering dat God gebede verhoor. Daar is ook Paulo en Raphael wat gestremde seuntjies is, met wie dit nie so goed gaan nie, Paulo het vroeë vanjaar ’n pompie gekry om vog van sy brein te dreineer en vorder so goed dat hy begin het om saam met die ander kinders skool toe te gaan. Raphael gooi elke dag op en sit en stamp sy kop heeldag, almal is radeloos wat om nog te probeer. Dokters wil hom nie meer sien nie, want hulle kan niks vir hom doen nie. Vir hom en sy versorgers is nog baie gebede nodig. Dan is daar ’n tiener meisie wat ’n diabeet is en haar suiker vlakke bly wissel, enige iets tussen 3 en 36 is die standaard, so het die hospitaal op ’n stadium vir haar die verkeerde medikasie gegee en was sy vir ’n maand in die hospitaal, op staduims ook in komas en is daar vir haar lewe gevrees. Dit gaan met haar ook heelwat beter. Dan was daar ’n dogterjie van so 5 jaar wat in die hospitaal opgeneem was met die vermoede dat sy dalk breinvlies-ontstekking kom hê. Sy is regtig uniek, terwyl sy so siek was het sy daar in die hospitaal vir die ander kindertjies van Jesus vertel en vir hulle gebid. Sy het egter al sieker en sieker geword. Hulle het haar vir soveel goed getoets, maar sy het net sieker geword, op ’n stadium het hulle gesê daar is niks meer wat hulle vir haar kan doen nie en gesê dat hulle kan haar maar terug bring sentrum toe en haar 2 maal per week inbring vir fisioterapie. Sy was op die stadium redelik stabiel, maar haar lyfie was saamgetrek en haar armpies en hande was styf teen haar nek geklem. Sy is nou heeltemal gesond en net die wat haar ken kan nog sien as sy moeg word, dat sy nie is wat sy was nie. Die dokters is stom geslaan en kan glad nie verklaar wat dit is nie, hulle het gedink sy sal doodgaan. Dan is daar die seun wat nou Vigs het, wat tering en kanker geaktiveer het wat nou sy liggaam aftakel en waarvoor enige kindersiekte of infeksie noodlottig kan wees. So word alle kinders wat pampoentjies, waterpokkies of masels het, in afsondering gehou om al die HIV kinders teen infeksies te beskerm. Tog kry hy gereeld kleiner infeksies, veral in sy mond en dra ons gebede hom jaar in en jaar uit. Daar is ook die positiewe, die laaste drie baba’s wat ons ingekry het, was HIV negatief. Alles inaggeneem met HIV wat aktief is en verskillende siektes is daar in 2013 nie een van die kinders in die sentrum oorlede nie, met alle eer aan God.

Ons het spesiale gebeure hier meegemaak soos die gebedskamer se opening. Ons kon nie verstaan hoekom daar ’n gebedskamer moet wees nie, want jy kan mos in jou eie kamer bid. Maar noudat dit ingebruik is en mens die kinders en grootmense almal saam daar sien en wat dit vir almal beteken, is dit ’n plek van wonderlike samekomste. Daar is Dinsdae en Vrydae 7 uur die oggend gebedsgeleenthede waarna die kinders veral kom voor skool. Dis ’n belewenis om hul gesiggies te sien, daai afwagting waarmee hulle by die deur inkom is onbeskryflik. Met die opening van die gebedskamer was daar ’n hele vooraf program in die kerk, waarna almal na die gebedskamer is. Die sendelinge moes eerste uitbeweeg om vir almal daar regte staan met gebede en aanraking te groet of te seën. Beide deure is oopgemaak en elke klas van die skool, onderwysers, personeel, besoekers en spesiale gaste is so deur die gebedskamer. Dit was ’n kleuryke en vrolike gebeurtenis, wat op almal ’n indruk gelaat het.

Ons het ook ’n begrafnis bygewoon van een van die opvoeders van ons groep kinders. Die hele diens vind by die grafplaas, hulle was nie so emosioneel soos by ons inheemse bevolking se begrafnisse nie. Daar was baie mense en ons kon nie naby die graf kom nie en kon dus nie alles sien nie, maar daar het oral in die begrafplaas parfuumbotteltjies rond gelê. Op navraag is ons vertel dat dit hulle gebruik is om dit op die kis te spuit en almal loop verby die kis om dit te doen, daarna word die kis laat sak en het die naaste familie daar gestaan en die res het stadig begin weg beweeg. Ons was versigtig oor hoe die kleiner seuns deur die ervaaring geraak sou word, maar kon nie regtig agterkom of dit ’n negatiewe invloed op hulle gehad het nie.

Van tyd tot tyd kry ons ook besoekers wat spesifiek kom vir die sendelinge. So was daar ’n egpaar wie se missie dit is om van sendingstasie na sendingstasie te gaan en ’n boodskap vir die sendeling te bring. Hulle het vir ons gesê dat hulle dit baie rustig op die basis vind en God se teenwoordigheid ervaar. Hulle gee Nehemia 4:15-18 vir ons en sê dat hulle vir ons moet sê, om elke dag gereed te wees met geestelike wapens, maar ook steeds met ons werk aan te gaan en nie toe te laat dat ons van ons werk afgehou word nie.

Daar is baie frustrasies en die werksure is lank, maar met alles saam het ons familie met 26+ kinders gegroei wat elkeen op sy eie manier jou aanraak. Dit het ons laat besef met die ouderdomsgroep van ons kinders dat mens kan nie net ’n jaar bly en dan weer weggaan nie. Jy bou ’n verhouding met elkeen, hulle sien jou as ’n anker en wanneer jy weggaan is dit soos met ’n egskeiding of dood van ’n ouer, hulle word wees en onseker agtergelaat en kan ook verwerp voel. Wanneer ons SA toegaan vir kort tye, is hulle bedruk en soek sekerheid dat ons gaan terugkom en wanneer ons terug arriveer is dit groot vreugde en hang hulle die hele dag om jou.

Dankie aan:

Ons hemelse Vader vir seën, beskerming, versorging, leiding en die geleentheid om positief vir Hom te werk.
Almal se gebede vir ons.
Elkeen wat help bid het vir die kinders en ’n kind ‘aangeneem’ het om voor te bid. Ons kon werklik die verskil sien wat dit gebring het.
Elkeen wat iets geskenk het, van geld tot ou tennisballe.

Ons vra julle gebede vir ons in geduld, wysheid, gesondheid, versorging, beskerming teen bosegeeste (ervarings waarvan ons nie geskryf het nie) en taalvaardigheid.

Vir die kinders om Godsvresend en met die Heilige Gees gevul te word, te leer van ons en ander, gesondheid, beskerming teen bosegeeste en versorging.

Vir die sentrum se doel, bestuur en finansies.

Vir Mosambiek om nie weer in geweld te verval nie, want dit sal die kinders en die land weer vernietig. Vir die uitbreiding en oplewing na God weg van gierigheid, selfverheffing, aanbidding en bedreiging van voorvadergeeste en ander bose magte. (Bid dit asseblief ook vir Suid Afrika)

En nou hou ons vakansie en rus

30 Desember 2013 – 5 Januarie 2014

Maandag word die werk voortgesit in camarata se badkamer en voorbereiding vir nuwejaarsvieringe getref. Petrus, Peet, Steve en sy seun is vroeg weg gholfbaan toe waar hulle goed nat reën. Verder besluit die regering om Donderdag en Vrydag ook as openbare vakansiedae te verklaar wat nie baie help met die werkspas by die camarata se badkamer nie.

Dinsdag op die oujaar begin die vieringe met ’n middagslapie vir ons en die kinders. Vroegaand se vieringe vir die kinders om hulle besig te hou is kreaktiwiteit goed soos kralletjies in ryg, goed versier, vliegtuigies vou, strooitjies in die hare steek en so meer. Later na almal moeg is, word vir hulle fliek gewys en op worsbroodjies en koeldrank getrakteer. Die worsbroodjies was ons drie se werk en Peet het 250 stukke wors op die vuur gebraai. Half 12 sit Petrus, Peet en 3 ander af sokkerveld toe om vir die vuurwerke voor te berei. Dit gaan maar so sukkel – sukkel om die vuurwerke af gevuur te kry, met ’n lastige windjie wat die vlam gereeld dood waai, maar daar word ’n hele klompie afgevuur. Vuurwerke is net vir ’n uur wettig om die nuwe jaar te vier. So 1 uur begin ons alles oral waar ons was opruim en skoonmaak om die bed so teen 2uur te vind (tot 11 uur die oggend). Vella moes ook afgelaai word en dis toe dat ons een van die groot seuns van die camarata buite die sentrum sien. Terug by die sentrum gaan ons toe eers kyk of hy terug is, om te vind dat hy reeds uit is teen 4 uur die middag en nog nie terug was nie.

Hy daag toe eers die Woensdagoggend half sewe by die sentrum op en ons moes toe op die eerste dag van die jaar straf uitdeel. Hy word gehok vir ’n maand en moet skriftelike toestemming kry om vir skoolgoed uit te mag gaan, sy foto is ook vir die sekuriteitswagte by die hek opgeplak.

Die dag is redelik stil, die teëlers het die dag afgevat en die personeel was ook af. Gelukkig werk hulle toe Vrydag. Petrus en Peet sit die waaiers, wat geskenk is, in die kamers op en word getrakteer op ’n middagete in ’n straat-restaurant. Hulle kry varktjops en wors (op ’n vuur gebraai), pap, tamatie en uie, dit was nogal ‘n heerlike ete.

Saterdagoggend val ons in die pad Jay’s Beach Lodge op Macaneta Eiland toe om vir 3 nagte te gaan kamp. Die verkeer is besonder besig en ons sien baie SA mense wat terugkeer huis toe. By die veerboot is ons so na ‘n halfuur op en oor die rivier. Aan die anderkant het daar so ’n tou van ’n kilometer gestaan van meestal SA mense wat oppad terug huis toe was en ons verneem ook later dat die boot na ons oor is weer gebreek het en vir 2 ure gestaan het. Wat beteken het dat die terugkerendes lank moes wag om oor die rivier te kom. By Jay’s Beach Lodge aangekom boek ons in, gaan parkeer die Kia onder ’n boom by ons kampplek en gaan swem eers in die see, aangesien dit baie warm, met ’n hoë humiditeit is. Oppad terug stop ons by die restuarant vir koeldranke, waar ons die eienaares (Elna) raakloop. By die kampplek aangekom, terwyl ons nog besluit waar ons die tente wil opslaan, stop die eienaares by ons en nooi ons om gou saam met haar te ry. Sy vat ons na een van die chalets toe en bied dit vir ons aan om in te bly sonder enige bykomende koste, haar verklaring is dat Alta te moeg lyk om in ’n tent te slaap. Deur Elna se goedhartigheid hou ons vir 3 nagte gemaklik vakansie by die see. Dankie Elna en ook dank aan ons hemelse Vader vir die seëninge.

Oujaarsaand

Jay’s Beach se chalet

See is reguit met hierdie paadjie oor die duin

23 – 29 Desember 2013

Dit is die week van Kersfees. Sondag is daar geskenke aan almal gegee wat in die kerk was en in die gemeenskap woon. Maandag word daar ook ’n ete gegee vir 100 kinders van Hulene.

Maandag doen ons wat gedoen moet word en kry alles wat nodig is in Komatipoort. Ons arriveer so 1 uur by die grens en gaan vinnig deur SA-kant, in Mosambiek-kant sukkel ons met parkeerplek en die tou is redelik lank maar ons is so na 30 minute deur en oppad. Van die mense wat ons by die grens raakloop sê dit is baie stil by die grens in vergelyking met die vorige jare. Hier in Mosambiek is die winkels en verkeer net so besig kort voor Kersfees soos in SA.

Dinsdagmiddag bedien ons, sendelinge, die sentrum se personeel met middagete waarna hulle huistoe is, behalwe die wat aandiens is. Dinsdagaand is daar opvoerings en sing ons ‘carols’ in die kerk en daar word afgesluit met ‘carols at candle light’ wat ons laat bontstaan met die kleintjies om te kyk dat hulle nie mekaar aan die brandsteek nie. Dinsdagaand is al die sendelinge uitgenooi na die sentrumbestuuders se huis vir verversings waar elkeen ’n geskenk ontvang.

Woensdagoggend, Kersfees, die sentrum bestuurders gaan van camarata na camarata en wens almal geseënde Kersfees en deel van die geskenke pakkies uit aan die kinders. Ons is weer die laaste op die program. Die kinders raak verveeld met die wag en dis baaaie warm en dit is ’n taak om almal bymekaar te hou. Nadat almal hul geskenke gekry het, eet almal weer in die eetsaal saam. Kersaand het die sendelinge, en die drie besoekers, ’n ete saam waar elkeen iets gemaak het vir die ete. Daarna was dit die geskenk uitruil storie. Dit het so gewerk, elkeen moes ’n geskenk van so R100.00 bring. Ons het elkeen ’n nommer gekry en dan kry elkeen ’n beurt om ’n geskenk te gaan kies. Die reël is, as jy aan een geraak het moet jy daardie geskenk neem en voor almal oopmaak. Jy hoef nie ’n geskenk te vat op die tafel nie, jy kan ook ’n geskenk neem by iemand wat reeds ’n geskenk gevat het, as jy dit graag wil hê. Nadat ’n geskenk vir die derde keer ’n nuwe eienaar het, is dit gevries, dan kan dit nie weer “gesteel” word nie. Daardie persoon kan dan weer ’n geskenk gaan haal by iemand of van die tafel af. Dit veroorsaak nogal snaakse kommentare en aanbiedinge as iemand nie het wat hy wil hê nie, en iemand probeer oorhaal om sy geskenk te “steel”.

Donderdag is ons besig om gereed te maak vir die 8 kinders wat oorskuif na ons camarata, die volgende dag is die groot dag. Die kinders wat oorkom is tog te gretig en bly om ons draai. Ons reël vir 3uur, maar daar daag ’n kerk groep op wat die kinders kom bederf met eetgoed, speelgoed en ’n opvoering en dit skuif alles aan tot na hulle weg is. Hulle is goed bederf deur die groep en kry toe nog springmielies en koeldrank as afskeid voordat hulle oor beweeg na camarata 4. Daar word hulle met ’n handeboog en singery verwelkom en kry nog chippies voordat hulle vir hul ’n bed kan kies. Daarna is dit tyd vir aandete en dis hul eerste ervaring om saam met die ander in die eetsaal te eet. Dit lyk of alles goed verloop en hulle het ’n rustige nag.

Dit is ook Catherine se laaste aand en haar ma-hulle is hier om haar te kom haal en ons braai die aand saam. Saterdagoggend kom groet hulle en ry terug Suid –Afrika toe.

Optreedes Dinsdagaand

Carols by candle light

Uitdeel van presente in dorm

Ete Kersaand

Besoek deur ‘n kerk en opvoerings

Skenkings deur die kerk

Intrek van nuwe kinders

16 – 22 Desember 2013

Maandag gaan hulle verdere werk aan die badkamer soos met pleisterwerk, verskuif die venster en doen van die loodgieterwerk. Dit hou ons besig, ons moet kort- kort daar wees om seker te maak alles word reg gedoen.

Woensdag vroegaand is ons met die bus weg om ‘Home Group’ by oud sendelinge van Iris, wat nou hul eie ding in Matola doen, te gaan hou. Die besoek is ’n jaarlikse instelling om kersliedere te sing en ons word erg bederf met heerlike eetgoed. Ons geniet die aand en besef die verskille tussen nasionaliteite toe ons die liedjies van die verskillende lande sing, waarvan baie vir ons vreemd is.

Ons word gevra om vir die Mosambiekse leiers by die sentrum ’n kersete in die vorm van ’n braai aan te bied Vrydagmiddag. Dus, Donderdag word hoofsaaklik bestee aan die aankope en voorbereiding vir die ete. Saam met alles moes ons die tuin in ’n aanvaarbare toestand kry, want dit is waar die ete voorgesit word. Dit het beteken ons moes die kinders uit die mafuraboom (rooi essenhoutboom) hou, want hulle breek die takke om die vrugte in die hande te kry en met die afspring bly daar dan ook nie veel van die gras oor nie. Vrydag was die braai en alles daarmee saam en die middag vat ons af na alles afgehandel is.

Na die tyd gee ons vir die drie wat gehelp het om die blare van die twee bome op te tel, die tafels en stoele skoon te kry en reg te sit, hulle vleis wat ons vir hulle eenkant gehou het. Dis nogal ’n storie, hulle kon nie wag vir die vleis nie. Die kombuis het van die kos voorberei en sou dit wat oorgebly het, kom haal.

Teen 16:15 is hulle nog nie hier nie en ons laat die ‘educator’ weet om die dorm te bring om dit te kom eet. Hulle eet elkeen ten minste vyf groot opskeplepels rys.

Chaterine het so ’n maand gelede gevra of sy haar afskeid ook in die tuin kan hou. Sy wil ’n koek en tee piekniek hê. Ons beplan dit en sy sê dat sy van verrassings hou en dat sy nooit dit kry nie. Dus beplan Alta toe vir haar ’n paar dinge om as verrassing te dien. Ons kry ’n boekie en vra almal om vir haar ’n boodskap na ons toe te stuur en stel die boekie saam met allerhande dinge wat by haar herinneringe sal oproep. Sy is baie opgewonde toe sy die boekie kry.

Ons moet Peet gaan haal om by ons te kuier vir die Kerstyd en het beplan om Sondagoggend te ty, maar hoor dis baie besig en besluit toe om dadelik te ry en eerder in die aand te wag as in die hitte van die dag. Dit is toe heel rustig toe ons by die grens kom en was ons vinnig deur.

Sondag ontstaan daar ‘n brand in ‘n ‘container’ waarin Bybels, skoene(’n skenking van so ’n paar weke terug) en matrasse gebêre word. Die ‘container’ is deel van die grens en die gemeenskap het vuilis teen die ‘container’ aan die brand gesteek, wat die goed binne laat begin smeul het. Die brandweer was driemaal hier om die brand te blus wat telkens weer op gevlam het. En so is daar toe ook vir hulle gebid en Bybels aan hulle gegee. So word die ramp toe ’n geleentheid om die Woord uit te dra.

Die week wat kom is baie bedrywig en die kleiner seuntjies kom oor na camarata 4 toe. Bid asseblief dat alles glad verloop en dat hulle goed sal aanpas en die groottes hulle sal aanvaar en nie boelie nie.

9 – 15 Desember 2013

’n Familielid van een van die sendelinge hier, het foto’s gesien van die vorige Kersetes en het besluit om fondse in te samel om met hierdie Kersete te help. Wat dit so uniek maak, is dat hierdie familielid ’n seun van so 10 jaar is wat kanker het en as gevolg daarvan alreeds sy regterbeen verloor het. Hy het besluit om aan ’n een kilometer padwedloop deel te neem met krukke en die hoop dat hy sal klaar maak en so 300 dollar daarmee in te samel. Hy het klaar gemaak, was nie die laaste oor die lyn nie, en 2000 dollar ingesamel vir die ete.

Maandag trek ons kinders oor na die Bybelskool se dorm, sodat hulle dorm se badkamer oorgedoen kan word. Die kinders vind dit baie avontuurlik en iets om te doen en nuwe terein om te speel. Die volgende oggend is daar begin met afbreek en uitslaan van mure, nuwe deuropeninge ens. En teen 12:00 was hulle klaar daarmee en het hulle al begin met die bou van die mure waar dit moet kom. Dit lyk of die terug trek nog voor Kersfees sal wees.

Daar is tans net SA besoekers hier en hulle is in verskillende groepe hier, dis besonders. Ons nooi hulle uit vir ’n bring-en-braai by ons Saterdagaand. Hulle is so 8 en 5 is pas gegraduere dokters of besig met mediese studies. Dit het die gevolg gehad dat daar redelik medies gesels is en party van die nie-mediese groep het met tye erg gebloos oor dit wat bespreek is. Een wat nou net klaar gemaak het, het onomwonde verklaar, dat as daar na die menslike liggaam gekyk word en die ingewikkelde werking van elke deeltjie van die liggaam, moet daar ’n God wees wat die mens geskep het en kon nie deur ’n ‘big bang’ tot stand gekom het nie. Hy het verder sy stelling verdedig, dat wetenskaplikes kon selle soortgelyk aan menslike selle skep, maar kon nie dit lewe gee nie.

Wel, ons het tot laat lekker gekuier (dis nou vir ons twee). Hulle was baie dankbaar en het ook vir ons gebid voor hulle terug is na hulle kamers.

Hier oor die Kerstyd gaan baie kinders na hulle families toe of na vriende wat hulle uitnooi, wat nogal ’n hoogtepunt vir hulle is. Ons het ’n lys gekry van wie mag uitgaan, na wie toe en wie nie. Die wie nie mag uit gaan nie, is die wie geen familie of vriende het nie, voorheen mishandel is of mediese behandeling ontvang. So het ons seun wat kanker het en behandeling kry, se ouma skielik na 2 jaar opgedaag en wou hom vir ’n tydlank saamneem. Ons kon hom egter nie laat gaan nie, weens sy behandeling en om te voorkomend dat hy infeksies kan optel by ander, sy ouma is reeds ook siek. Hoewel die leiers aan hom verduidelik het wat die situasie is, is hy nie vir hulle kwaad nie, maar vir Alta en die verpleegster. Sy hart was baie seer dat hy nie kon gaan nie, hy het baie daarna uitgesien en ons was saam met hom hartseer.

Bid asseblief vir die glad verloop van die reëlings en die inskakeling en aanpassing van die jonger seuntjies wat net na Kersfees deel word van Camerata 4.

Bid asseblief ook vir die kinders se hartseer en gemis aan ’n familie wat omgee en wys dat hul omgee.

Die kuier Saterdagaand

Die badkamer

Wanneer daar nie ‘n trapleer naby is nie.

2 – 8 Desember 2013

Maandagmiddag heet ons die nuwe missionaries welkom wat Donderdagaand gekom het. Dis ’n gesin en die dogter van die base wat vir ’n jaar gekom het. Sy is ’n verpleegster en hulle het 2 dogtertjies.

Dis ’n koel reënirige week, veral in die nagte reën dit en dan slaap mens baie lekker.

Almal is bedrywig met die regmaak van die Kersgeskenke vir die kinders en ander voorbereidings daar rondom.

Woensdagaand se Home Group is ‘n ‘worship’-aand met mense wat vantevore hier was, en waarvan ons baie hoor, maar nog nie ontmoet het nie. Hulle bly nog in Mosambiek en doen opleiding met mense in verskillende rigtings en die man is ook die bestuurder van ‘n ‘cashew nut’ fabriek hier.

Donderdag het ons vergadering, die camarata se badkamer moet opgegradeer word en die koste moet bereken word en die kontrakteurs kom kyk wat alles gedoen moet word sodat hulle kwotasies kan gee. Ons ry later deur Marloth toe en kom Maandag terug.

Ons het behoefte vir ’n paar gebede:

· Ons kry klein seuntjies 27 Desember, vanaf ’n ander camarata, bid asseblief dat hulle opgewonde oor die verskuiwing sal wees en dat dit glad sal verloop en die groot seuns hulle oor die kleiner seuns sal ontferm.

· Dat die badkamer veranderinge sal deurgaan soos beplan, dis regtig baie nodig. Dat die kwotasies billik sal wees en dat dit afgehandel sal wees voordat die klein seuntjies hul intrek moet neem. (Die ou teëls val oral af en die toilette het vervanging nodig. Daarby wil die Sosiale dienste hê dat die ‘educator en tia (skoonmaker) hul eie badkamer moet hê.)

· Bid asb ook dat ons geduld sal hê met die kinders (die vakansie is nog 7 weke lank voordat hulle skole weer begin)

· Dat ons Portugees sal verbeter sodat hulle ons en ons hulle beter sal verstaan.